Merijn Scholten brengt in Lemming een vaak hilarische ode aan kuddegedrag

In dit artikel:

Merijn Scholten presenteert met Lemming een voorstelling die tegelijk lol maakt en een serieuze boodschap uitdeelt: pleit voor gemeenschapszin en het recht om niets te doen. De voorstelling, opvolger van Team Solo en het werk dat volgde op zijn duo De Partizanen, toont Scholten als een veelzijdig speler die moeiteloos van persona wisselt — van de nerveuze jongen die wegzinkt in de verlokkingen van de manosfeer tot de man die op de rand van het podium zijn ware identiteit verkent.

Als kapstok gebruikt hij de mythe rond lemmingen — de gefabriceerde beeldspraak uit de film White Wilderness — om te stellen dat kuddegedrag op zichzelf niet slecht is; het zijn de leiders, de politici, techreuzen en het kapitalisme die de massa naar een afgrond kunnen duwen. Die gedachte vormt de onderstroom van een reeks geestige sketches: een ironisch olympisch nummer voor het onderdeel lanterfanten, muzikale, beatgedreven nummers die het grote geld aan de schandpaal nagelen, en kleine scenes met scherpe observaties.

Het meest ontroerend is een sober verhaal over het wegvallen van sociale cohesie bij een voetbalclub na het uitbesteden van de bardiensten — een bewijs dat Scholten ook zonder vaudevilletrucs weet te raken. Soms flirt hij met clichés, maar het samenspel van scherpe typetjes en een duidelijke thematische ruggegraat maakt Lemming tot een overtuigende oproep om samen te blijven — en af en toe juist even niets te doen.