Mélanie (36) overleden na strijd tegen coronaprikschade

In dit artikel:

Mélanie Maupas (36) uit Moulins is overleden. Haar familie en lotgenoten brengen haar dood in verband met ernstige gezondheidsproblemen die begonnen na coronavaccinaties met het Pfizer-vaccin. Maupas kreeg uiteindelijk de diagnose ziekte van Charcot (ALS) en werd de afgelopen jaren een zichtbaar woordvoerder van mensen die spreken van erkende of vermoede vaccinatieschade.

Volgens het relaas in interviews was Maupas tot 2021 gezond en werkte ze als uitvaartverzorger. Na haar tweede Pfizer-prik in juni 2021 kreeg ze eerst spiertrillingen en krachtsverlies; na een booster in januari 2022 verslechterde haar toestand. Pas in november 2022, zo’n zestien maanden na het eerste klachtenbegin, werd ALS vastgesteld. De ziekte ontwikkelde zich snel: binnen enkele jaren raakte ze vrijwel totaal verlamd, verloor ze het spreken en was ze bijna permanent bedlegerig. Haar vader omschreef haar aandoening publiekelijk in 2025 als de toestand van “een baby van zes maanden.”

In januari 2025 erkende de Franse farmacovigilantie in haar dossier imputabiliteit, wat betekent dat de autoriteiten in dit individuele geval een plausibele rol toekenden aan de vaccinatie bij het ontstaan van haar ziekte. Dat is een zeldzame, individuele erkenning en geen algemene conclusie over vaccins en ALS, maar voor Maupas en haar familie betekende het een belangrijke doorbraak na jaren van medische en administratieve strijd.

In plaats van zich terug te trekken maakte Maupas van haar lot een publiek thema. Ze trad op bij bijeenkomsten, werd vicevoorzitter van AAVIC Team (een Franse vereniging voor mensen met erkende of vermoedelijke vaccinatieschade) en zocht met andere slachtoffers erkenning en betere ondersteuning bij politici en instanties, ook in het Europees Parlement. Op sociale media verscheen vlak voor haar overlijden een afscheidsbericht: “Vrienden, als jullie dit bericht zien, betekent dit dat mijn strijd voorbij is,” schreef ze.

Haar uitvaart vindt aanstaande zaterdag plaats in het crematorium van Yzeure; volgens haar wens wordt om geen zwarte kleding gevraagd. Maupas laat ouders, familie en een brede kring lotgenoten achter. Haar zaak belicht de spanningen rond zeldzame maar ingrijpende bijwerkingen, de moeizame erkenning daarvan en de behoefte aan meer aandacht en steun voor getroffen mensen.