Meindert Talma: filmhistoricus, maar dan met muziek. Knoestig en heel goed | recensie ★★★★☆

In dit artikel:

Drieëndertig jaar nadat zijn eerste recensie over zijn afstudeerscriptie over Groninger smalfilmers verscheen, keert Meindert Talma met Celluloid Illusies terug naar de wereld van de film. De Noordelijke historicus en popmusicus onderzoekt op dit album filmhelden en -heldinnen, vooral uit de jaren zeventig van de Nederlandse cinema, en doet dat grotendeels vanuit een ik‑perspectief waarbij hij in de huid van zijn onderwerpen kruipt.

Talma verwerkt feitelijke details en jaartallen naast persoonlijke en observatieve lagen: regisseurs als Paul Verhoeven, Adriaan Ditvoorst en Wim Verstappen passeren de revue, net als acteurs Andy Vrielink, Monique van de Ven, Hans van Tongeren, Rutger Hauer en Sylvia Kristel. Sommige liedjes zijn korte portretten, andere monumentale ballades — twee nummers over de tragische levens van Van Tongeren en Kristel duren respectievelijk ruim zeven en ruim veertien minuten. Een nummer rond Verhoeven speelt nadrukkelijk met thema’s als seks, geweld en religie; in muzikaal opzicht heeft veel materiaal een Velvet Underground-achtige inslag en valt ook een kerkorgelachtige sfeer op.

Celluloid Illusies is in wezen een soloproject: Talma bespeelt zelf bijna alle instrumenten (vooral toetsen) en gebruikt samples; alleen mixer Herman Grimme droeg bij. Het resultaat is rijk en genuanceerd maar behoudt een sobere, gecontroleerde stemming. Uitgebracht op Excelsior, krijgt het album vier van de vijf sterren. Talma treedt deze lente en zomer op in verschillende Noordelijke zalen; actuele data staan op meinderttalma.nl.