Meer quinoa uit Nederland: interessant alternatief als de bodem te zout is

In dit artikel:

Akkerbouwer Renze Rispens teelt sinds vorig jaar quinoa op zijn land bij het Groningse Vierhuizen, vlak achter de zeedijk. Hij koos voor het Zuid-Amerikaanse zaad omdat zijn regio steeds meer last heeft van verzilting. Door droogte is er minder zoet water beschikbaar om zeewater tegen te houden en kan zout bovendien vanuit de bodem opstijgen. Dat vormt een groeiend probleem voor kustgebieden, waar gewassen als uien en aardappelen minder goed groeien.

Onderzoeker Robert van Loo van Wageningen University & Research ontwikkelde in de jaren 90 geschikte Europese quinoarassen. Hij kruiste een Ecuadoriaans ras, dat slecht tegen de lange Nederlandse zomerdagen kon, met een Chileens ras dat te bitter was. Zo ontstond quinoa die geschikt is voor de Nederlandse teelt en niet duur hoeft te worden gewassen om bitterheid te verwijderen.

Quinoa is van nature goed bestand tegen zout. Het gewas kan overleven bij ongeveer 12 gram zout per liter water, terwijl aardappelen al problemen krijgen bij 1 gram. Daardoor kan quinoa financieel interessant worden op gronden waar traditionele akkerbouw steeds moeilijker wordt, al blijft het voorlopig een nicheproduct.

Inmiddels telen meer dan 24 Nederlandse boeren quinoa, samen op ongeveer 200 hectare. Dat levert jaarlijks circa 600 ton op. De meeste boeren werken samen met GreenFood50, dat Nederlandse quinoa op de markt brengt. Supermarkt Jumbo verkoopt via een driejarig contract met twaalf boeren uitsluitend biologische quinoa van Nederlandse bodem onder het huismerk. Die quinoa is nu duurder dan geïmporteerd zaad, maar Jumbo verwacht dat het prijsverschil kleiner wordt. Door de groeiende vraag naar lokale producten en plantaardige eiwitten kan de teelt verder uitbreiden, zeker naarmate droogte en verzilting toenemen.