Meer mensen zoals Pieter
In dit artikel:
De columnist schreef twee weken niet — iets ongewoons voor hem — en legt uit waarom. Aanleiding leek eerst de oorlog in zijn thuisland: na veertig dagen kwam er een staakt‑het‑vuren dat voor het eerst een spoor van duurzaam begin leek te bevatten, maar de schaal van het geweld is niet weg: zo’n 8.600 luchtaanvallen, duizenden doden en miljoenen ontheemden laten zich niet met één aankondiging oplossen. De auteur reflecteert op de analyses die volgden — over de Straat van Hormuz, over hoe het regime er wellicht sterker uitkomt en over hoe weinig invloed miljoenen in diaspora daadwerkelijk blijken te hebben — en uit kritiek op praktijken die vooral ambtelijke uitstraling hebben, zoals het werk van dhr. Ellian binnen de ‘Commissie voor de Ontwikkeling van Regels voor Overgangsrecht’.
Tegelijk bracht de Nederlandse binnenlandse politiek genoeg stof tot schrijven: een minderheidskabinet dat meer lijkt te overleven dan te regeren, een Eerste Kamer die zich nadrukkelijker met politieke afwegingen bemoeit, en noodmaatregelen rond energie en brandstof die meer woorden dan resultaat opleveren. Als de belangrijkste concrete maatregel uiteindelijk neerkomt op een stijging van de onbelaste kilometervergoeding van 23 naar 25 cent — en die door de werkgever betaald moet worden — illustreert dat volgens de auteur de beperkte slagkracht van het kabinet.
Toch was noch het oorlogsgeweld noch de politieke malaise de directe reden voor zijn stilte. Die kwam omdat hij een van zijn beste vrienden verloor: Pieter, 54 jaar. Ze ontmoetten elkaar in Wageningen en hielden een levenslange band, ook al zagen ze elkaar niet altijd vaak. Pieter leefde dertig jaar met MS; dat ziektebeeld bepaalde zijn leven, maar maakte hem juist tot iemand die energie gaf aan anderen. Hij was direct en eerlijk, confronterend soms, maar altijd betrokken. Zijn vermogen om zich te richten op wat nog wél kon — plannen en perspectief — maakte een diepe indruk op de schrijver.
De rouw verschoof alles wat normaal gezien urgent lijkt naar de achtergrond: wereldanalyse, politieke commentaren en het dagelijkse verontrusten. Schrijven, zo merkt de columnist, helpt niet om verlies op te lossen maar dwingt wel tot stilstaan en het geven van plek aan emoties. Deze column is dan ook een combinatie van politieke observatie en persoonlijke rouw: het verlies van een vriend die niet alleen lezers van zijn columns was (o.a. via Joop.nl), maar ook iemand die de auteur vaak perspectief gaf dat geen debat of analyse ooit volledig kon vervangen.
Als slotobservatie wenst hij zowel Den Haag als het Witte Huis meer mensen als Pieter — minder gebabbel, meer begrip en kernachtiger denken — een wens die voortkomt uit de waardering voor Pieters nuchtere, kordate blik op wat echt belangrijk is.