Meer dan een zoetstof? Gefermenteerde stevia doodt kankercellen in labtests
In dit artikel:
Onderzoekers van de Hiroshima University melden in het International Journal of Molecular Sciences dat gefermenteerd steviabladextract in laboratoriumtests alvleesklierkankercellen kan doden zonder gezonde niercellen merkbaar te schaden. Ze gebruikten steviabladeren die werden gefermenteerd met de probiotische bacterie Lactobacillus plantarum SN13T, waarbij chemische omzettingen tijdens de fermentatie leidden tot een nieuw extract (FSLE) dat veel effectiever was tegen gekweekte pancreaskankercellen dan onbewerkt stevia-extract.
De wetenschappers identificeerden chlorogeenzuurmethylester (CAME) als de waarschijnlijk werkzame stof: tijdens fermentatie nam de hoeveelheid chlorogeenzuur af terwijl CAME werd gevormd door bacteriële enzymen. In vitro remde CAME de celdeling van kankercellen, activeerde geprogrammeerde celdood (apoptose) en beïnvloedde genen die betrokken zijn bij celoverleving, wat wijst op meerdere werkingsmechanismen tegelijk. Belangrijk was dat bij de gebruikte concentraties gezonde menselijke niercellen (HEK-293) nauwelijks schade vertoonden — een relevant contrast met sommige chemotherapeutica die nefrotoxiciteit kunnen veroorzaken.
De onderzoekers benadrukken dat alle resultaten tot nu toe uit petrischaal-experimenten komen; er zijn nog geen dierproeven of klinische studies voltooid. Er zijn wel plannen voor vervolgonderzoek bij muizen om veiligheid, werkzaamheid en geschikte doseringen in een heel organisme te testen. Volgens het team toont de studie ook hoe probiotische bacteriën de farmacologie van plantextracten kunnen veranderen en zo mogelijk nieuwe, natuurlijke antitumorstrategieën openen.
Niet betrokken bij het onderzoek, pleit arts Joseph Mercola voor bredere gezondheidsvoordelen van stevia ten opzichte van kunstmatige zoetstoffen, maar waarschuwt dat commerciële steviaproducten met toevoegingen zoals dextrose of maltodextrine wél effect op de bloedsuiker kunnen hebben. Overall zijn de bevindingen veelbelovend maar voorlopig experimenteel; translatie naar diermodellen en uiteindelijk naar patiënten is nog nodig.