Matthijs wil met WhatsAppgroep voor mannen taboe op kinderloosheid in reformatorische kring doorbreken

In dit artikel:

Matthijs Speksnijder (dertiger) en zijn vrouw zijn al zeven jaar getrouwd, maar hun kinderwens is onvervuld gebleven. Rond Moeder- en Vaderdag wordt dat gemis extra voelbaar door reclames en de nadruk op gezinnen. Een kaart van een vriendin helpt zijn vrouw, omdat die laat merken dat iemand hun verdriet ziet.

Volgens Speksnijder rust er een taboe op ongewenste kinderloosheid, vooral binnen reformatorische kring. Mensen vragen zelden hoe het met hen gaat, ook niet tijdens kerkelijke huisbezoeken. Kinderloosheid wordt volgens hem vaak ten onrechte gezien als een bewuste keuze of gevolg van andere prioriteiten. Hij vindt dat een open, liefdevolle vraag beter is dan het onderwerp volledig vermijden, ook al blijft het voor buitenstaanders lastig om de juiste woorden te vinden.

Het gemis gaat verder dan het ontbreken van de ervaring van ouderschap. Kinderloze stellen missen volgens Speksnijder ook een vanzelfsprekend deel van het sociale leven, zoals activiteiten rond school en kinderen. Zwangerschapsaankondigingen gunnen hij en zijn vrouw anderen van harte, maar ze roepen naast blijdschap ook verdriet op. Daarom zouden naasten hen volgens hem eerst persoonlijk kunnen informeren, voordat een zwangerschap met een grotere groep wordt gedeeld.

De kinderwens leidde na drie jaar tot een bezoek aan de huisarts. In het ziekenhuis bleek dat er een medische oorzaak is waardoor zijn vrouw moeilijk zwanger kan worden. Een behandeling met hormonen veroorzaakte ernstige stemmingswisselingen en zette hun relatie onder druk. Uiteindelijk besloten ze de behandeling te stoppen, waardoor de kans op een zwangerschap zeer klein is geworden.

Ook religie maakt de situatie ingewikkeld. In de Bijbel wordt het krijgen van kinderen soms als een zegen van het huwelijk voorgesteld, terwijl Bijbelse kinderloze vrouwen uiteindelijk op wonderlijke wijze toch kinderen krijgen. Speksnijder worstelt daarom met de vraag waarom anderen wel kinderen krijgen en zij niet, maar probeert tegelijk te geloven dat hun leven op een andere manier betekenisvol kan zijn. Zo passen hij en zijn vrouw maandelijks op een jongen met autisme en denken ze na over pleegzorg.

Omdat in vruchtbaarheidstrajecten de aandacht vooral naar vrouwen gaat, richtte Speksnijder eerder dit jaar de WhatsAppgroep ‘Broerders in de Branding’ op. Hij had zelf behoefte aan mannen die zijn emoties en ervaringen begrepen, maar vond nauwelijks lotgenotencontact. De christelijke groep telt inmiddels tien mannen uit het hele land. Ze delen hun pijn, bespreken moeilijke situaties zoals doopdiensten en zwangerschappen en videobellen maandelijks. Volgens Speksnijder helpt het contact hem om beter in zijn vel te zitten. Hij pleit daarnaast voor meer structurele aandacht voor kinderlozen in de kerk, bijvoorbeeld in gebed en bijeenkomsten.