Matthijs begint WhatsAppgroep voor ongewenst kinderloze mannen: „Het taboe moet doorbroken worden" 

In dit artikel:

Matthijs Speksnijder (dertiger) vraagt meer aandacht voor mannen die ongewild kinderloos zijn. Hij en zijn vrouw zijn zeven jaar getrouwd en hadden altijd een kinderwens, maar kregen na drie jaar proberen te horen dat een medische oorzaak een zwangerschap moeilijk maakt. Een vruchtbaarheidstraject met hormoonbehandelingen leidde bij zijn vrouw tot ernstige stemmingswisselingen en zette hun relatie onder druk. Uiteindelijk besloten ze de behandeling te stoppen; de kans op een zwangerschap is daardoor zeer klein.

Volgens Speksnijder rust er een taboe op kinderloosheid, vooral binnen reformatorische kring. Omdat kinderen daar vaak als vanzelfsprekend gevolg van een huwelijk worden gezien, kunnen verkeerde aannames ontstaan, bijvoorbeeld dat stellen geen kinderen willen of hun carrière voorrang geven. Zelfs tijdens kerkelijke huisbezoeken wordt zelden gevraagd hoe het echt met hen gaat. Speksnijder vindt dat een oprechte, liefdevolle vraag beter is dan het onderwerp volledig vermijden, ook al blijft kinderloosheid voor veel mensen een intiem en pijnlijk thema.

Het gemis gaat verder dan het niet meemaken van ouderschap. Kinderloze stellen missen volgens hem ook aansluiting bij een belangrijk deel van het sociale leven, zoals schoolpleinen, sportvelden en activiteiten rond gezinnen. Zwangerschapsaankondigingen van bekenden gunnen hij en zijn vrouw anderen van harte, maar brengen tegelijk verdriet met zich mee. Het helpt wanneer vrienden hen vooraf persoonlijk informeren, in plaats van het nieuws meteen in een grote groep te delen. Een kaart van een vriendin op Moederdag betekent daarom veel: die laat zijn vrouw merken dat haar verdriet wordt gezien.

Speksnijder mist in de kerk structurele aandacht voor kinderlozen. Er zijn veel activiteiten en gebedsmomenten voor gezinnen, kinderen en mensen die ziek zijn, maar nauwelijks bijeenkomsten of gebeden voor mensen zonder kinderen. Meer en regelmatiger aandacht zou volgens hem de openheid kunnen vergroten. Ook religieuze verhalen waarin kinderloze vrouwen uiteindelijk door een wonder moeder worden, maken hun situatie soms extra ingewikkeld: ze bieden hoop, maar kunnen ook het gevoel versterken dat hun eigen kinderloosheid een onrecht of tekortkoming is.

Omdat de aandacht tijdens het medische traject vooral naar zijn vrouw ging, probeerde Speksnijder aanvankelijk zelf sterk te blijven. Hij merkte echter dat hij zijn emoties niet kwijt kon en zocht hulp bij een psycholoog. Ook wilde hij contact met mannen die dezelfde ervaring hadden. Daarom startte hij eerder dit jaar de christelijke WhatsAppgroep ‘Broerders in de Branding’. De groep telt inmiddels tien mannen uit het hele land. Zij bespreken vruchtbaarheidstrajecten, moeilijke kerkelijke gelegenheden en het vooruitzicht nooit opa te worden, maar delen ook alledaagse ervaringen. Volgens Speksnijder voorziet de groep duidelijk in een behoefte en helpt het praten hem om beter in zijn vel te zitten. Zelf probeert het echtpaar op andere manieren van betekenis te zijn, onder meer door maandelijks op een jongen met autisme te passen en na te denken over pleegzorg.