Marleen van der Louw: Pijn van Joodse én Palestijnse volk ging vaak dwars door ons heen
In dit artikel:
Marleen van der Louw (54) uit Ermelo vertelt over een leven gewijd aan missionair en pastoraal werk, met lange periodes in het buitenland en recent leidinggeven in Nederland. Haar huis ademt geloof en herinnert aan de landen waar zij en haar overleden echtgenoot hielpen: vlaggetjes uit Kazachstan, Groot-Brittannië, Palestina en Israël liggen zichtbaar naast christelijke teksten en symbolen. Die levenslijn loopt van een streng christelijke opvoeding en studie klassieke talen, via een diaconaal jaar en hulp aan Afghaanse vluchtelingen in Pakistan, naar zendings- en bijbelvertaalwerk in Kazachstan en later werk in Jeruzalem en Bethlehem.
In Israël werkte Van der Louw bij onder meer het Bethlehem Bible College en de Redeemer Church in Jeruzalem; haar man Ilja werkte in Palestijns gebied. Zij en hij probeerden het Israëlisch-Palestijnse conflict telkens “van twee kanten” te belichten: op hun weblog stelden ze Joodse én Palestijnse perspectieven naast elkaar en zochten ze vooral te luisteren naar de achterliggende pijn. Van der Louw benadrukt dat zij nooit haat heeft gevoeld, wel het leed, de gebrokenheid en de onderlinge vijandschap die ze daar zag. Het leven ter plaatse confronteerde hen met cynisme en teleurstelling bij anderen, maar hun antwoord bleef de dagelijkse noodzaak van gebed, liefde en afhankelijkheid van Gods kracht.
De dood van haar man op 20 oktober 2017 was een keerpunt. Ze bleef anderhalf jaar in Israël om rouwprocessen aan beide kanten mee te maken en noemt dat een periode waarin ze de nabijheid van God intens ervaarde en waarin haar pastorale werk vrucht droeg. Na zijn overlijden koos ze er bewust voor om weer onder haar eigen naam te werken; dat was onderdeel van rouwverwerking en een spirituele stap om zelfstandiger het geloofsleven en professionele roeping voort te zetten.
Van der Louw worstelt niet met simplistische waarheidsclaims over het conflict: narratieven zijn vaak doordrenkt van pijn en bieden vastigheid, waardoor feiten en empathie elkaar kunnen verdringen. Haar kernboodschap voor het debat, zowel in het Midden-Oosten als in Nederland, is om de liefde van Christus centraal te houden en te oefenen in wat zij “meervoudige partijdigheid” noemt — je inleven in alle betrokkenen in een complexe situatie in plaats van partij te kiezen. Ze betreurt de polarisatie die ook kerken in Nederland verdeelt en roept op tot luisteren, bidden en nederigheid.
Sinds kort is Marleen van der Louw directeur van Pastoraal Diaconaal Centrum De Herberg in Oosterbeek. Haar benoeming kwam onverwacht tot stand na een toevallige psalmenwandeling en een laatsteminute sollicitatiebrief. In haar nieuwe rol combineert ze leidinggeven met haar pastorale hart: luisteren, collega’s begeleiden en de zorgstructuur vormgeven. De Herberg positioneert zich tussen gemeentepastoraat en de ggz in: gasten kunnen er enkele weken verblijven om te herstellen van overbelasting, rouw, burn-out of relatieproblemen. Het aanbod is gericht op herstel door geloofsbeleving, dagelijkse ritmes van Bijbellezen, gebed, wandelen en pastorale gesprekken — volgens Van der Louw een aanvulling op reguliere geestelijke gezondheidszorg en een plek waar mensen vaak een omslag in hun leven ervaren.
Door haar levensloop lopen twee constante lijnen: een diep geloofsvertrouwen en een verlangen om in gebroken situaties nabij te zijn zonder te kiezen voor simplistische tegenstellingen. Ze pleit voor liefde, dagelijks gebed en het durven verdragen van verdriet als eerste respons op complex lijden — opdat pastorale aanwezigheid en empathie ruimte krijgen waar politiek en narratieven tekortschieten.