Marleen (17) en Trees (24) kwamen om bij treinramp, maar bijna niemand had het erover
In dit artikel:
Op een hete zomerdag stapten de 17‑jarige Marleen en haar vriend in Amsterdam op de trein naar Parijs; die rit eindigde in een verwoestende ontsporing bij het Waalse dorpje Neufvilles. Marleens broer Frans, toen 13, hoorde het nieuws via de radio en kreeg uren later van de vriend het bericht dat zijn zus was omgekomen: zij was uit de wagon geslingerd. In totaal vielen elf doden (waarvan tien Nederlanders) en raakten 38 mensen gewond; veel slachtoffers waren toeristen die via reisbureaus naar Parijs reisden. Kranten uit die tijd vermoedden dat de hitte het spoor had aangetast en dat de staat van het spoor te wensen overliet.
Het overlijden van Marleen veranderde het gezin Smit diep. Frans zegt dat zijn zus "de spil van ons gezin" was; het verlies liet langdurige emotionele sporen achter. Ook in de familie van Marion de Jonge is het trauma niet opgelost: haar tante Trees Remijn (24) kwam bij het ongeluk om het leven, terwijl haar oom het overleefde. Beide families benadrukken dat er destijds nauwelijks professionele nazorg of open gesprekken waren; veel gerouwd werd in stilte, iets wat volgens hen het verwerkingsproces bemoeilijkte. Frans vergelijkt dat met latere rampen zoals MH17, waarbij slachtofferhulp vanaf het begin beter werd georganiseerd.
Omdat het op 27 juni 2026 precies vijftig jaar geleden is, zocht Frans contact met de gemeente Soignies en vroeg om een herdenking. De gemeente besloot een herdenkingsplechtigheid te organiseren en een monument te onthullen — een stap die nabestaanden als erkenning en als mogelijkheid tot heling zien. Marion bezocht vorig jaar met familie de plaats van het ongeluk, dook in archieven en merkte dat de ramp in Neufvilles nog altijd leeft in de lokale gemeenschap. Toen de gemeente vooral in het Frans communiceerde, vreesde Frans dat Nederlandse nabestaanden het zouden missen; via een oproep op LinkedIn kwamen inmiddels meerdere lotgenoten en familieleden naar voren en melden zich voor de herdenking.
De geplande bijeenkomst biedt nabestaanden zowel erkenning voor een lange vergeten ramp als een kans om samen te rouwen en aandacht te vragen voor de impact van gemis en voor het belang van nazorg na grote ongevallen.