Mark Rutte prikt de Europese ballon door: Zonder Trump en de VS zijn we nergens (en dit is de pijnlijke reden waarom)
In dit artikel:
De columnist reageert op uitspraken van Mark Rutte in het Financieele Dagblad en gebruikt die als vertrekpunt voor een scherpe kritiek op het Europese zelfbeeld. Rutte, in de tekst ironisch aangeduid als 'NAVO-chef', zegt duidelijk dat Europa niet zonder de Verenigde Staten kan: "Wat mij betreft nooit", en hij noemt de "Amerikaanse atoomparaplu" als de ultieme garantie voor veiligheid. Daarmee weerlegt hij volgens de schrijver de droom van een “strategisch autonoom Europa” die in Brusselse en Haagse kringen leeft.
Centraal in het betoog staat de stelling dat het gebrek aan Europese militaire zelfstandigheid geen technisch probleem is maar een politieke en financiële keuze. Europese landen zouden te weinig uitgeven aan defensie en de eigen industrie staat nog niet op sterkte. De oorzaak zou liggen in prioriteiten: belastinggeld gaat volgens de auteur naar een uitgebreide verzorgingsstaat, massale asielopvang, integratie-uitgaven en klimaatmaatregelen in plaats van naar bewapening en grensbescherming. Wie écht onafhankelijk wil zijn van de VS, zo betoogt de columnist, moet bereid zijn offers te brengen — bijvoorbeeld hogere belastingen of lagere uitkeringen en een striktere immigratiepolitiek — maar die keuzes wil de gevestigde politiek niet maken.
De schrijver beschuldigt politici van hypocrisie: ze spreken stoer over Trump en Europese autonomie, maar schuilen bij militaire dreiging alsnog onder de Amerikaanse paraplu. De conclusie is onverbiddelijk: zolang Europa financieel en politiek niet wil investeren in zijn eigen verdediging, blijft afhankelijkheid van de VS onvermijdelijk en is kritiek op Washington weinig meer dan retoriek.
Daarnaast bevat het stuk expliciete populistische en fondswervende oproepen (zoals aandringen op steun aan de publicatie/organisatie achter het stuk) en gebruikt het taal die linkse beleidskeuzes en klimaatbeleid wegzet als verspilling. Als context: het debat over Europese strategische autonomie versus trans-Atlantische samenwerking loopt al langer en draait precies om de hier genoemde dilemma’s: politieke wil, budgetten en geopolitieke risico’s.