Marit (23) uit Drachten had botkanker, weduwnaar Mackenzie (20) en moeder Ingrid (56) blijven achter
In dit artikel:
Mackenzie Sueters (nog geen 20) en Marit Kramer (23) trouwden in september, kort nadat bij haar ongeneeslijke botkanker was vastgesteld. Ze hadden zes maanden verkering; in december overleed Marit. Zij was een van de deelnemers aan BNNVARA’s serie Over mijn lijk, die vanaf 19 april op NPO1 te zien is en jonge mensen met een terminale ziekte langere tijd volgt. De familie en Mackenzie vinden de uitzendreeks spannend en emotioneel omdat het veel persoonlijke beelden en gesprekken laat zien.
Marit deed mee omdat ze iets wilde nalaten. De redactie selecteerde haar na een intakebezoek en volgde haar intensief in de laatste zes maanden: een kleine ploeg was regelmatig in huis, filmde de huwelijksceremonie (niet het avondfeest) en portretteerde zowel feestelijke momenten als kwetsbare gesprekken. De familie spreekt lof over de begeleiding van het team; ze ervaren de aanpak als respectvol, ook al was de camera bij sommige momenten nadrukkelijk aanwezig. Uit de serie blijven uren aan materiaal over, iets wat Mackenzie koestert: “van haar heb ik uren beeldmateriaal”, een tegenwicht tegen het gebrek aan familiefilms van zijn opa.
Naast feestelijke en luchtige items (raves, bucketlist-dingen zoals uit een vliegtuig springen, gekke opdrachten als thee in 7-Up doen en het bakken van een vleescake) bevat de reeks ook diepgaande gesprekken. Presentator Tim Hofman gebruikte directe vragen om intieme thema’s te verkennen — over de ziekte, de uitvaart en het naderende einde — en bouwde daarmee vertrouwen op. Een laatste gesprek tussen Tim en Marit vond plaats op haar sterfbed, maar dat gedeelte wordt zonder beeld in de uitzending getoond, omdat Marit dat zo wilde. Mackenzie nam toen voor de camera zijn plek in; hij zegt dat hij sterk moest blijven voor haar.
Contact met lotgenoten bleek voor Marit troostrijk: het zien van hoe anderen en hun naasten met sterven omgaan gaf haar rust over de achterblijvers. Dat thema — dat leven doorgaat en er naast ziekte ook plezier en verbondenheid is — wilden Marit en de makers laten zien. Bij de aftrap van de reeks kregen nabestaanden een tegeltje met een quote van iedere deelnemer; dat van Marit luidde: “Ik zou wel zeggen dat ik een volmaakt leven heb gehad.”
Het overlijden laat diepe sporen na. Ingrid Bosma, Marits moeder, beschrijft periodes van intens verdriet en zoekt nu troost in het afmaken van projecten die Marit begon. Mackenzie worstelde aanvankelijk met drankgebruik maar besloot te stoppen en probeert nu “voor twee” te leven: reizen, herinneringen bewaren en Marit eren. Hij strooit een deel van haar as uit in Japan, bij de Fushimi-Inari-tempel waar hij haar ten huwelijk vroeg.
Tim Hofman benadrukt dat Over mijn lijk niet te sturen is zoals sommige andere formats; het draait om verbinding en het mogelijk maken dat kijkers wekelijks worden meegenomen in heel verschillende, menselijke verhalen. Voor familie en nabestaanden biedt de serie zowel een tastbare erfenis van beeld en gesprekken als een publiek platform dat de complexiteit van leven en sterven bij jonge mensen zichtbaar maakt.