Marit (23) overleed aan botkanker. Ze schittert nog één keer in aflevering 'Over mijn lijk'
In dit artikel:
Mackenzie Sueters trouwde in september, nog geen twintig, met Marit Kramer (23). Hun relatie duurde pas een half jaar toen bij Marit botkanker werd vastgesteld en ongeneeslijk bleek. Marit deed bewust mee aan het BNNVARA-programma Over mijn lijk om iets na te laten en haar laatste maanden vast te leggen; de serie, die ongeneeslijk zieke jongvolwassenen langere tijd volgt, begint zondag 19 april op NPO1 (21.00 uur). Marit overleed in december.
De keuze voor Marit ontstond na een kennismaking met medewerkers van de redactie; uit meerdere aanmeldingen werd zij geselecteerd. In de laatste zes maanden van haar leven was er vaak een ploeg van zo’n vijf mensen in het kleine huis in Drachten om haar en haar naasten te filmen. Ondanks de nabijheid van camera’s spreken haar moeder Ingrid Bosma en Mackenzie met waardering over de manier van werken: respectvol, goed begeleid en soms troostend. De opnamen leverden uren beeldmateriaal en gesprekken op die volgens Ingrid en Mackenzie waardevol zijn voor henzelf en voor het nalatenschap van Marit.
De serie toont naast intieme gesprekken ook vrolijke en ondeugende momenten: feesten, raves, een bucketlist met onder meer een sprong uit een vliegtuig, en huishoudelijke beslommeringen zoals het bakken van een vleescake. Sommige scènes — waaronder een laatste gesprek op Marits sterfbed — zijn zonder beeld opgenomen op haar verzoek. Het team filmt de huwelijksceremonie overdag, niet het avondfeest; de uitvaart van Marit werd eveneens niet gefilmd, maar veel betrokkenen waren aanwezig.
Presentator Tim Hofman omschrijft het werk als intens en weinig stuurbaar; zijn directe, confronterende vragen helpen om openheid te krijgen en diepe gesprekken te voeren. Voor Marit boden die gesprekken en het contact met lotgenoten troost: ze zag dat achterblijvers in veel gevallen goed werden opgevangen, wat haar rust gaf. Voor Mackenzie is het filmmateriaal een zeldzaam en dierbaar archief: “van haar heb ik uren beeldmateriaal,” zegt hij — iets dat hij noemt als een kostbaar nalatenschap in tegenstelling tot het gebrek aan beeld van eerdere generaties in zijn eigen familie.
Na Marits dood doorliep de familie rouw en zoeken naar verwerking. Ingrid werkt aan afgemaakt knutselwerk van Marit; Mackenzie nam een periode van ontregeling en besloot daarna het leven voor twee voort te zetten: hij reisde onder andere naar de Balkan, Kreta, Japan en Berlijn en strooide een deel van Marits as bij de Fushimi-Inari-tempel in Kyoto, waar hij haar had gevraagd ten huwelijk.
De makers benadrukken dat Over mijn lijk niet onderzoeksjournalistiek is maar verbinding wil tonen: menselijke verhalen waardoor veel kijkers even op dezelfde emotionele frequentie zitten. Marits woorden staat op een tegeltje bij de aftrap: “Ik zou wel zeggen dat ik een volmaakt leven heb gehad.”