Marianneke (40) was huisarts, nu heeft ze uitgezaaide longkanker: 'Eerder weggaan bij mijn kinderen kan ik niet verdragen'

In dit artikel:

Marianneke Bout-Boertien (40) uit Panningen, jarenlang werkzaam als huisarts, zit nu zelf aan de andere kant van de spreekkamer: ze is patiënt. Nog geen acht maanden geleden deed ze mee aan een Hyrox-wedstrijd; inmiddels maakt ze voor haar kinderen herinneringsboxen en deelt ze online verhalen vanuit het perspectief dat ze ooit slechts kende als arts.
Met die dozen wil ze tastbare nalatenschap achterlaten — persoonlijke spullen en herinneringen die haar kinderen later bij haar kunnen houden — en ze zegt erover: “Het liefst zou ik zelf in die box zitten.” Die uitspraak benadrukt de veranderde realiteit en de kwetsbaarheid die daarmee gepaard gaat.
Haar openheid levert een zeldzaam inkijkje op in de rolwisseling van hulpverlener naar hulpbehoevende; ze gebruikt haar ervaring om zowel emotionele voorbereiding als het patiëntenperspectief bespreekbaar te maken. Door haar verhalen online te plaatsen, probeert ze ook anderen — collega’s en leken — te laten begrijpen wat het betekent om patiënt te zijn, en stimuleert ze gesprekken over afscheid, herinnering en zorgverlening.
Het artikel geeft zo een portret van een arts die, geconfronteerd met ziekte, haar professionele blik verruilt voor persoonlijke reflectie en concrete handelingen om iets blijvends voor haar gezin achter te laten.