Margriet (55) wil stoppen met koffie en sigaretten en vliegt naar yogaschool in India: 'Mediteren en mantra's zingen op een lege maag'
In dit artikel:
Journalist Margriet Marbus (55) besloot rigoureus af te kicken van koffie, sigaretten en haar dagelijkse wijntje en schreef zich in voor een honderd uur durende Kundalini-opleiding in Rishikesh, Noord-India — de bekende spirituele stad aan de Ganges. Samen met haar 62-jarige vriendin Wicky arriveerde ze na drie vluchten en een rit door tropisch landschap bij de World Peace Yoga School, een modern complex waar strengere regels gelden: geen alcohol, geen koffie, geen sigaretten en veel discipline.
Het dagelijkse programma bleek intensief en strak gepland: vroeg op — soms al om vijf uur — om te chanten, mediteren en urenlange yogasessies te volgen, afgewisseld met theorie over anatomie en yogafilosofie. Oefeningen vonden altijd op een lege maag plaats; de maaltijden waren volledig veganistisch en eenvoudig (rijst, linzen, vers fruit, curries). De cursisten waren internationaal: van psychologen en yogadocenten tot ondernemers, waardoor de groep een mengelmoes van leeftijden en achtergronden vormde.
De praktische kant van de opleiding was voor Marbus aanvankelijk een confrontatie. Stijve gewrichten, een slechte balans en moeite met eenvoudige houdingen maakten de eerste dagen zwaar. Maar de school combineerde fysieke oefeningen met ademwerk, chanten en visualisatietechnieken gericht op “opschonen” en loslaten. Tijdens het chanten ervoer ze een lichamelijke reactie: hoesten en slijmverlies, wat door de leraren werd gezien als een zuiveringsproces — een eerste stap in het afbouwen van de nicotinebelasting.
Maa Hari Priya, het schoolhoofd met roots in India en jarenlange ervaring in Rishikesh, legde nadruk op spirituele verdieping en dagelijkse reflectievragen: waarom ben je hier, en hou je genoeg van jezelf? Trainingen wisselden dynamische, zweetverwekkende sessies af met meditatietrainingen en ademhalingslessen van onder meer Ankur. De structuur — bewegen vóór eten, stipt schema, beperkte vrije tijd — dwong deelnemers naar binnen te keren en gewoontes te doorbreken.
Na ongeveer een week merkte Marbus zichtbare veranderingen: meer energie, soepelere spieren, minder hunkering naar koffie, sigaretten en wijn, en verbeterde nachtrust. De onderlinge sfeer onder cursisten werd opener en vertrouwelijker; tijdens maaltijden deelden ze persoonlijke verhalen. Naast de intensieve lessen maakten ze korte uitstapjes in de vrije uren: raften op de Ganges en een bezoek aan de verlaten ashram die herinneringen oproept aan de Beatles’ verblijf in Rishikesh — een historische context die aantoont hoe lang de stad al een centrum voor spirituele retraites is.
Aan het einde van de drie weken was Marbus zeven kilo lichter, beweeglijker, met rustiger, helderder hoofd en zonder trek in verslavingen die haar eerder dagelijks begeleidden. De afbouw leek duurzaam: een maand na terugkeer rookte en dronk ze nog steeds niet en kondigde ze aan volgend jaar ook suiker te willen schrappen. Of de behaalde ‘zen’ blijvend is, blijft een open vraag, maar de intensieve combinatie van fysieke praktijk, ademwerk, dieet en ritme bleek effectief als doorbraakmiddel om vaste gewoontes te doorbreken.
Kortom: een korte, strakke yoga- en meditatiekuur in Rishikesh bood Marbus niet alleen fysieke verbetering, maar vooral een mentale reset waardoor ze tijdelijk afstand kon nemen van verslavingen en oude patronen — met veel hoop op blijvende verandering.