'Mag ik u wat vragen?' zei de lange, magere jongen met een bevlogen blik. 'Wat vindt u van homoseksualiteit?'

In dit artikel:

In deze column schetst Sylvia Witteman een kort maar veelzeggend straattafereel bij een supermarkt, waar zij wordt aangesproken door een jonge activist die voorbijgangers vraagt wat ze van homoseksualiteit vinden. Ze vertelt hoe ze zulke gesprekken meestal probeert af te wimpelen, omdat ze in de praktijk vaak uitmonden in morele druk en emotionele chantage.

Terwijl zij snel de winkel in gaat, richt de jongen zich op een opvallende oudere vrouw in een felrode kaftan. In plaats van omzichtig of afhoudend te reageren, verklaart zij enthousiast dat ze juist dol is op homo’s en hen al haar hele leven kent via de theaterwereld. Ze prijst een televisieserie over homoseksuele mannen en benadrukt zonder aarzeling haar steun.

De column gebruikt dit contrast om iets te zeggen over overtuiging en openheid: niet iedereen die steun betuigt doet dat op dezelfde toon, maar de oudere vrouw laat zien dat sympathie ook vrolijk, ongedwongen en zonder preek kan worden uitgesproken. Intussen blijft het absurde straatbeeld overeind, met een dronken Pool, een slapende duif en het alledaagse decor van de supermarkt als achtergrond.