Mag het een tandje minder met al die christelijke succesposts?

In dit artikel:

De vele berichten over promoties, nieuwe banen en andere prestaties op sociale media roepen de vraag op of christenen hun succes niet te nadrukkelijk promoten. Zulke berichten worden vaak voorzien van dankbare formuleringen als „soli Deo gloria” en verwijzingen naar ontvangen talenten en Gods hulp. Dat kan oprecht zijn, maar ook functioneren als een keurige verpakking voor een persoonlijk succesverhaal.

De nadruk op zichtbaarheid past in een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Managementgoeroe Tom Peters introduceerde het idee van personal branding: mensen moeten niet alleen goed zijn in hun werk, maar ook zichtbaar maken waarin ze uitblinken. Die gedachte is inmiddels wijdverbreid, ook binnen christelijke kring. In het onderwijs is er bijvoorbeeld meer aandacht voor talentontwikkeling en het ontdekken van persoonlijke sterke kanten. Dat kan bijdragen aan een gezond zelfbeeld, omdat mensen niet alleen hun tekortkomingen, maar ook hun mogelijkheden leren kennen.

Tegelijkertijd waarschuwt historicus Herman Paul voor een cultuur waarin persoonlijke groei een doel op zichzelf wordt. De aandacht komt dan steeds bij het individu te liggen. Sociale media versterken dat proces, doordat ontwikkeling pas waarde lijkt te krijgen wanneer die aan een publiek kan worden getoond. Zo ontstaat een paradox: mensen moeten een unieke versie van zichzelf worden, terwijl ze zich voortdurend met anderen vergelijken.

Successen hoeven volgens de auteur niet verborgen of kleiner gemaakt te worden. Waardering en het delen van resultaten kunnen opbouwend zijn, en valse bescheidenheid draait eveneens om het ego. Wel is de manier waarop van belang. Wanneer dankbaarheid vooral onderdeel wordt van zelfpresentatie, verliest zij haar diepere betekenis. Daarom zou het breed etaleren van christelijk ingekaderd succes soms best wat minder mogen.