Madeline Cash sjort je in haar debuut 'Verloren schaapjes' monter en kordaat richting plot

In dit artikel:

Madeline Cashs Amerikaanse debuutroman *Verloren schaapjes*, vertaald door Nadia Ramer, wordt in Europa met veel enthousiasme ontvangen. De familieroman speelt zich af in een weinig opwindend kerkdorp, waar Bud en Catherine Flynn hun vroegere artistieke ambities hebben ingeruild voor een burgerlijk bestaan. Hun teleurstelling werkt door in het gezin en de drie tienerdochters zoeken elk op een andere, riskante manier naar ontsnapping.

Hoewel de ingrediënten – huwelijksproblemen, puberellende en een ontwrichte familie – vertrouwd zijn, onderscheidt Cash zich met een geestige, licht sardonische stijl en een sterk gevoel voor plot. Ze beschrijft haar personages met zowel humor als mededogen en laat hun verhoudingen voortdurend verschuiven.

De roman neemt halverwege een scherpe, volgens de recensent wat geforceerde wending wanneer een van de dochters in de wereld van techmiljardairs en een bizarre, duistere verjongingscultus belandt. Die verhaallijn sluit aan bij Cashs kritiek op de manier waarop jeugd, vrouwelijke schoonheid en kapitaal met elkaar worden verbonden. De schoonheidsindustrie verkoopt vrouwen de illusie dat veroudering een gebrek is, zoals ook Catherine probeert zichzelf met talloze producten opnieuw uit te vinden.

Tegenover die angst voor verval en verandering stelt de roman, vanuit zijn katholieke omgeving, geen verzet maar overgave: de aansporing ‘Vrees niet’ wordt een pleidooi voor mildheid en aanvaarding. Juist die kalme levenshouding maakt het boek volgens de recensent opvallend in een onrustige tijd, ondanks de minder overtuigende plotwending.