Lisette (35) is ongewenst kinderloos: 'Er kon medisch niets meer worden gedaan'

In dit artikel:

Lisette, getrouwd en van oorsprong kleuterjuf, kreeg na jaren van proberen de harde mededeling dat zij en haar partner geen kinderen kunnen krijgen: medisch was er niets meer mogelijk en zij besloten dat adoptie geen optie was. De wens om moeder te worden speelde al vroeg; na het stoppen met anticonceptie bleef een zwangerschap uit en vervolgonderzoek in het ziekenhuis bevestigde de onvruchtbaarheid.

Het slechte nieuws trof haar diep. Direct na het gesprek lag ze dagenlang huilend in bed; reacties uit haar omgeving varieerden van steun tot ongevoelige opmerkingen over wie er 'de schuld' droeg. Omdat mensen vaak niet wisten hoe te reageren, voelde ze zich op den duur terughoudend in het delen van haar gevoelens.

Haar werk in het basisonderwijs maakte de situatie extra pijnlijk. Als kleuterjuf werd ze soms door kinderen 'mama' genoemd, wat confronterend was; een jaar later liep ze vast en belandde in een burn-out. Schrijven werd een uitweg: ze verwerkte haar emoties in een dichtbundel, Zee van zinnen. Uiteindelijk bleef ze in het onderwijs werken, geeft nu les in de bovenbouw en volgt een opleiding tot schoolleider. De relatie met haar man is volgens haar sterker geworden; samen vinden ze zingeving in werk, reizen en een geplande verhuizing naar hun droomhuis.

Lisette wil het taboe rond ongewild kinderloos zijn doorbreken en openlijk over de pijn en de praktische gevolgen spreken. Haar verhaal illustreert hoe onvruchtbaarheid niet alleen een medisch probleem is, maar ook een emotionele en sociale belasting die invloed heeft op werk, relaties en zelfbeeld.