Lisa Loeb: 'Dat ik vrede heb met mijn scheve tanden, betekent niet dat ik mijn hele lichaam dagelijks begroet als een meesterwerk'

In dit artikel:

Cabaretier, zangeres en schrijfster Lisa Loeb bespreekt hoe ongemakkelijk het huidige schoonheidsdebat kan voelen voor mensen met een lichaam. Ze blikt terug op de body-positivitygolf van enkele jaren geleden, waarin curves en imperfecties juist omarmd werden, en zet daar de heropleving van extreem slanke idealen tegenover, gevoed door de Ozempic-hype en een terugkeer naar de jaren 90-cultus van magerte.

Loeb zegt dat ze als tiener opgroeide in het tijdperk van “heroin chic”, toen dun zijn werd verheerlijkt en gezondheid vaak ondergeschikt was aan uiterlijk. Body positivity vond ze een vooruitgang, maar in haar eigen hoofd bleef zelfacceptatie ingewikkeld: dat ze zich prima voelt met haar scheve tanden betekent volgens haar niet dat ze haar hele lichaam altijd bewondert.

Ook haar zwangerschap speelt mee in haar verhaal. Ze kwam bijna twintig kilo aan en at naar eigen zeggen veel pizza en ijs, omdat haar lichaam daar behoefte aan had. Nu haar zoon bijna tweeënhalf is en het meeste gewicht weer kwijt is, worstelt ze met de vraag of ze haar lichaam moet accepteren, verbeteren of soms gewoon afkeuren zonder schuldgevoel.

Haar slotgedachte is dat je niet voortdurend positief hoeft te zijn over je lijf. Volgens Loeb mag “body negativity” ook bestaan, zolang je niet blijft hangen in schaamte en alsnog gewoon naar het strand gaat.