Liever een vredescentrum dan vakantievluchten in Flevoland
In dit artikel:
In vier ingezonden brieven reageren lezers op recente artikelen en columns (23–26 januari) en brengen verschillende zorgen en voorstellen naar voren.
Ellen Winkel uit Almere waarschuwt tegen het extra geluid dat F-35-gevechtsvliegtuigen en mogelijke vakantievluchten rond Lelystad voor Flevoland zouden betekenen. Zij verwijst naar lokale bestuurders die overlast accepteren maar compensatie willen. In plaats van meer laagvliegers pleit ze voor een alternatief: een internationaal centrum in Flevoland gericht op vrede en vredesopbouw. Dat zou volgens haar aansluiten bij de andere kant van de NAVO-dialoog — niet alleen verdediging (artikel 5) maar ook vreedzame geschillenbeslechting (artikel 1) — en tegelijk werkgelegenheid opleveren.
Dick J. van Dijk uit Dordrecht reflecteert op persoonlijke en publieke erkenning: zijn vader kreeg postuum een verzetsherdenkingskruis dat door prins Bernhard werd uitgereikt. Hij betreurt politieke retoriek van columnist Ouariachi die mensen van migratieachtergrond (zoals Bovino, Trump, Yesilgöz en Al Biyati) scherp veroordeelt en hen wegzet als verraders; volgens hem overschrijdt dat de grenzen van redelijke kritiek en is het dubbelzinnig.
Piet Wolswinkel uit Driebergen bekritiseert een bespreking van christenvervolging (naar aanleiding van de Open Doors-ranglijst en een incident met voorganger Tom de Wal in Tilburg). Hij vindt dat de discussie onterecht het frame introduceert dat vervolgde christenen hun slachtofferschap zouden zoeken, wat volgens hem de ernst van echte vervolging bagatelliseert.
Kees Aartsen uit Zeewolde prijst Kelli van der Waals’ column omdat zij individuele, praktische stappen benadrukt (bijvoorbeeld veilige e-mailproviders en zonnepanelen) in plaats van alleen Europa te beschuldigen. Kleine concrete acties acht hij waardevoller dan cynische kritiek.
Samen tonen de brieven zorgen over geluidsoverlast, politieke taal en de manier waarop maatschappelijke thema’s geframed worden, en roepen ze op tot constructievere alternatieven en persoonlijke verantwoordelijkheid.