Liever „Amsterdamse grachten" zingen dan Sinatra's „New York" 

In dit artikel:

De column stelt dat de Verenigde Staten sinds de Tweede Wereldoorlog niet alleen militair en economisch, maar ook cultureel dominant werden in Europa, met als gevolg een verzwakte band tussen Europeanen en hun eigen geschiedenis en cultuur. De auteur haalt het spreekwoord "wiens brood men eet, diens woord men spreekt" en varianten aan om afhankelijkheid en aanpassing te illustreren, en verwijst ook naar Bijbelse en historische vergelijkingen om het patroon van afhankelijkheid te duiden.

Het huidige politieke klimaat -- met name de anti-Europese retoriek van president Donald Trump -- zet de trans-Atlantische relatie verder onder druk; dat maakt de groeiende verwijdering van Amerika zowel voelbaar als, volgens de schrijver, niet per se ongunstig. Leidse historicus H.L. Wesseling wordt geciteerd: hij signaleert bij delen van de maatschappelijke bovenlaag een gebrek aan kennis van klassieken, christendom en Europese cultuur. Als illustratie noemt Wesseling misverstanden zoals bezoekers die "Madonna col bambino" associëren met de Amerikaanse popster.

Wesseling wijst de oorzaak op de opkomst van de VS als supermacht en op het Amerikaanse cultuurkenmerk van 'steeds opnieuw beginnen', tegenover het Europese idee van voortbouwen op erfgoed. De auteur concludeert dat de Amerikaanse eenrichtingsinvloed Europa heeft geamerikaniseerd, maar dat de huidige afstand tot die broodheer ook kansen biedt om het Europese culturele erfgoed weer meer centraal te stellen.