Lieke Kézér schreef een meeslepende roman over ontworteling en veerkracht

In dit artikel:

Lieke Kézérs roman *Karel, Károly* volgt het leven van een Hongaarse jongen die in de jaren twintig via de zogenoemde kindertreinen naar Nederland wordt gestuurd. De elfjarige Károly verlaat in 1920 zijn ouders en belandt op het Drentse platteland, waar hij onder boerenarbeid opgroeit tot Karel. De ingreep, bedoeld om uitgehongerde kinderen een betere toekomst te geven, redt hem lichamelijk maar laat ook diepe emotionele sporen na: zijn band met zijn moeder blijft beschadigd door het gedwongen en zwijgzame afscheid.

De roman is opgebouwd uit zeven delen en wisselt tussen verschillende vertellers, waaronder Károly zelf, zijn moeder Anna en latere naasten. Via sprongen tussen Hongarije en Nederland, van 1920 tot 1976, laat Kézér zien hoe de hoofdfiguur een nieuw bestaan opbouwt met hulp van boerenfamilie, taal, werk en later zijn eigen gezin van veertien kinderen. Tegelijk blijft het verleden knagen. Wanneer hij op volwassen leeftijd terugkeert naar Hongarije voor administratieve papieren, blijkt de afstand tot zijn familie onoverbrugbaar; een echte hereniging komt er niet.

De recensie benadrukt dat de historische kindertreinen echt hebben bestaan en dat Kézér haar eigen familiegeschiedenis als basis gebruikt. De roman plaatst het persoonlijke lot van Károly tegen grotere Europese onrust: oorlog, vluchtelingen, onderduik en nieuwe ontworteling tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Daarmee wordt *Karel, Károly* neergezet als een meeslepende, klassieke familieroman over verlies, veerkracht en de blijvende gevolgen van een beslissing die ooit als redding werd gezien.