Levensgevaarlijke naïviteit: CDA-minister vindt Spaans generaal pardon voor half miljoen illegalen he-le-maal prima
In dit artikel:
De Spaanse regering van premier Pedro Sánchez heeft een omvangrijke regularisatie aangekondigd waarmee naar schatting circa 500.000 mensen zonder verblijfsdocumenten een legale status in Spanje kunnen verkrijgen. Het kabinet motiveert de maatregel vooral als een arbeidsmarktafstemming: Spanje zegt arbeiders nodig te hebben en ziet de maatregel als oplossing voor tekorten. Kritici wijzen erop dat Spanje in 2005 een vergelijkbare actie voerde die ook honderden duizenden aanvragen opleverde.
In Nederland hebben meerdere partijen in de Tweede Kamer alarm geslagen over mogelijke doorreis naar andere EU-landen. Minister Eric van den Brink (CDA, Asiel en Migratie) reageerde relatief laconiek en stelde dat hij zich daar weinig zorgen over maakt: volgens hem zullen veel van de geregulariseerde personen in Spanje blijven omdat ze grotendeels Spaanstalig zijn en economisch actief. Van den Brink voegde toe dat het verkrijgen van de Spaanse nationaliteit een aparte, langdurigere stap is en dat werkgelegenheid in andere EU-landen niet automatisch volgen zal op een Spaanse verblijfsstatus. Hij wil wel het gesprek met Spanje voeren omdat de maatregel “vragen oproept” over Europese afspraken, maar ziet het vooral als een nationale economische afweging van Spanje.
Voorstanders van de regeling, onder meer de Spaanse migrantenorganisatie CEAR, benadrukken juist de economische noodzaak en noemen de maatregel gunstig voor de Spaanse arbeidsmarkt. Tegenstanders in Nederland vrezen echter dat legalisering in één Schengenland een aantrekkingskracht kan hebben op migranten en extra druk op grens- en asielsystemen elders in de EU kan zetten.
De discussie draait om twee tegengestelde opvattingen: Spanje ziet een binnenlands arbeidsprobleem en handelt daarop, terwijl critici vrezen dat zo’n massale regularisering gevolgen heeft voor grensbeheer en migratiebewegingen binnen Europa. Belangrijke juridische nuances zijn dat een Spaanse verblijfsvergunning niet gelijkstaat aan Spaanse nationaliteit en dat arbeidsrechten in andere EU-lidstaten aan nationale regels en voorwaarden zijn gebonden.