Leon de Winter: bestaan van Israël bezoedelt blazoen van de Arabische en islamitische eer

In dit artikel:

Schrijver en columnist Leon de Winter betoogt dat het bestaan van de staat Israël een aantasting vormt van wat hij noemt het blazoen van Arabische en islamitische eer. Hij gebruikt historische contrasten — zoals de bekende beschrijving uit 1867 van Palestina als verlaten en arm — om te laten zien hoe het landschap door Joodse migratie en het Britse Mandaat radicaal veranderde. Volgens De Winter leidde de zionistische vestiging en de moderniserende rol van het Mandaat tot economische en demografische transformaties die uiteindelijk culmineerden in de stichting van Israël in 1948.

De Winter plaatst die ontwikkeling in een politieke en emotionele context: de erkenning en aanwezigheid van een Joodse staat in het Midden-Oosten heeft volgens hem geleid tot hevige vernedering en woede binnen veel Arabische en islamitische samenlevingen, wat de basis vormde voor langdurige conflicten en weigering van legitimiteit. De auteur roept daarmee op tot begrip van de psychologische dimensie van het conflict, niet alleen de geopolitieke feiten.

Tegelijk verdient dit frame nuancering: anderen wijzen op de koloniale componenten van Mandaatbeleid, op het leed van Palestijnen tijdens de ontruimingen van 1948 (Nakba) en op het recht van zowel Joden als Palestijnen op zelfbeschikking. De Winter’s stuk confronteert lezers met het idee dat identiteit, eer en historische percepties minstens zo bepalend zijn voor het Midden-Oostenconflict als strategische belangen en grenzen.