Le spread, der spread en de toekomst van de euro

In dit artikel:

De auteur ziet in oplopende renteverschillen een toenemend risico voor de financiële houdbaarheid van de eurozone. Het verschil tussen de tienjaarsrente van Frankrijk en Duitsland, door hem „le spread” genoemd, is gestegen van ongeveer 0,6 procentpunt in het voorjaar naar 1,10 procentpunt. Dat wijst volgens hem op groeiende zorgen over de hoge Franse staatsschuld en het gebrek aan politieke bereidheid om de overheidsfinanciën te verbeteren.

Daarnaast wijst hij op „der spread”: het verschil tussen de Duitse en Zwitserse tienjaarsrente. Dat bedraagt inmiddels 2,2 procentpunt, het hoogste niveau sinds de invoering van de euro. Volgens de auteur laat dit zien dat ook beleggers van buiten de eurozone zich zorgen maken over de Duitse staatsfinanciën. Omdat Duitsland als sterkste euroland geldt, kunnen die zorgen volgens hem worden gezien als zorgen over de muntunie als geheel. Daarbij komen de hoge schulden van Italië en Spanje; zelfs tijdens de eurocrisis van 2012 liep dit renteverschil niet zo hoog op.

De gevolgen zijn volgens de auteur al merkbaar: de euro-economie groeit beperkt, de inflatie blijft hoog en belastingen voor bedrijven stijgen. De Europese Centrale Bank zou de rente onvoldoende verhogen uit angst dat zwaar verschuldigde eurolanden en hun economieën dat niet aankunnen. Dat kan leiden tot langdurig hoge inflatie, rentelasten en loonkosten, waardoor bedrijven minder concurrerend worden. Als belegger mijdt de auteur daarom de eurozone en kiest hij vooral voor Zwitserland en de Verenigde Staten.