Laat het gif van ontmenselijking ons hart niet binnendringen

In dit artikel:

Tijdens een avond van onrust bij het gemeentehuis in Opheusden ziet de auteur geen gewone demonstratie, maar een gewelddadige rel tegen de komst van asielzoekers. In Neder-Betuwe moeten volgens de Spreidingswet 132 mensen worden opgevangen. Buiten het gemeentehuis steken aanwezigen rookbommen af en wordt zwaar vuurwerk afgestoken, terwijl politici binnen vastzitten en het gebouw niet kunnen verlaten.

De auteur spreekt met jongeren en dorpsbewoners en hoort vooral generalisaties over asielzoekers, zoals dat zij niet willen werken of een bedreiging vormen. Ze vraagt zich af waarom mensen in een welvarend dorp het gevoel hebben dat hun iets wordt afgenomen, terwijl vluchtelingen vaak juist aankomen vanuit situaties waarin hun basisbehoeften niet zijn vervuld. Ook valt haar op dat een deel van de relschoppers niet uit Opheusden komt.

De woede richt zich volgens haar niet alleen op beleid, maar op asielzoekers als groep. Dat maakt de gebeurtenissen gevaarlijk: frustratie kan omslaan in ontmenselijking en uiteindelijk in geweld tegen de aangewezen zondebok. Haar eigen ervaringen met vijandigheid tegen hulpverleners in Griekenland, tijdens een eerdere vluchtelingencrisis, versterken dat gevoel van dreiging.

Thuis denkt ze aan haar niet-Nederlandse man, die zich juist veilig voelt in Opheusden en trots is op het dorp. De rel confronteert haar met de vraag hoe het kan dat ook in de Biblebelt haat tegen vreemdelingen zichtbaar wordt. Ze roept ouders op hun kinderen weg te houden van nieuwe rellen, in te grijpen wanneer grenzen worden overschreden en geweld nooit te accepteren. Tegelijk pleit ze voor een humane oplossing waarin vluchtelingen onderdak krijgen, kunnen meewerken in de samenleving en als medemensen worden verwelkomd.