Kunstenaar Peggy Kuiper: 'Als ik weer in Amsterdam ben, denk ik altijd: wat is het hier eigenlijk lekker dorps'

In dit artikel:

Peggy Kuiper (39) neemt na haar eerste solotentoonstelling op Art Basel Hongkong een paar weken rust. De Haarlemse kunstenaar, die al veertien jaar in Amsterdam woont, schilderde in enkele maanden tijd ongeveer veertig werken voor de beurs en zette daarmee haar sociale leven van oktober tot maart grotendeels ‘on hold’. Haar werkproces is sterk geïntuitief: Kuiper werkt zonder strategie, doet geen opdrachten op verzoek en volgt vooral haar gevoel.

Haar overstap naar schilderen ontstond organisch tijdens de covidperiode, toen fotografiewerk wegviel. Ze kocht verf en materialen en begon zonder vooropgezet plan; wat aanvankelijk een persoonlijke behoefte was, groeide uit tot haar beroepspraktijk. Die achtergrond als fotograaf en haar studie aan St. Joost — waar ze kennismaakte met onder meer vormgeving en typografie — blijft zichtbaar in haar beeldtaal en handschrift.

Kuiper omschrijft zichzelf als een kluizenaar met strikte routines. Ze werkt alleen bij daglicht (om kleuren goed te zien), staat rond zeven uur op en begint om tien uur met schilderen. Wandelen met haar hond Balou, korte koffiemomenten of bezoek aan theater en film fungeren als noodzakelijke onderbrekingen die ook inspiratie geven. Ze leeft sober om haar focus op het schilderen te houden en onderhoudt vaste ritmes; seizoenen bepalen deels haar werkschema en het einde van de dag is voor haar een natuurlijke grens.

Wat betreft inhoud en stijl ziet ze een ontwikkeling: haar werk verschuift van nadruk op vorm naar meer gevoel en aardse kleuren; de figuren in haar doeken zijn minder strikt menselijk en bewegen zich tussen dierlijke en menselijke trekken. Ook thema’s als het lichaam — ze noemt dat de buik vaker terugkeert — spelen een grotere rol. Technisch zijn haar schilderijen opgebouwd uit lagen, een zichtbaar spoor van een zoekend maakproces. Kuiper benadrukt dat ze geen perfectionist is; juist imperfectie en menselijkheid zijn voor haar belangrijk — iets wat haar ook sceptisch maakt over AI, omdat dat volgens haar de foutloze perfectie belichaamt.

Professioneel neemt Kuiper bewust afstand van commerciële opportuniteiten. Ze zegt vaak ‘nee’ tegen merken, magazines of galeries als het niet goed voelt, ook al vertraagt dat haar carrièregroei soms. Haar doel is duurzaam blijven schilderen, niet snelle zichtbaarheid. Vroegere subsidieaanvragen leverden veel afwijzingen op en mensen adviseerden haar terug te keren naar fotografie, maar stoppen was volgens haar nooit een optie.

De ervaring op Art Basel Hongkong was voor Kuiper onverwacht positief: het internationale publiek was warm en geïnteresseerd, gesprekken liepen soms via tolken en er ontstonden diepere uitwisselingen dan ze had verwacht. Dat resulteerde ook meteen in concrete kansen: een Japanse galerie uit Kyoto toonde interesse en plant een solotentoonstelling van Kuiper in mei volgend jaar.

Een belangrijke rol in haar loopbaan speelt Alex Daniëls van galerie Reflex Amsterdam. Hun relatie is zowel persoonlijk als professioneel: ze werkten samen aan een boek (The Conversation That Never Took Place) en Daniëls fungeert voor haar als coach en sparringpartner. Kuiper waardeert die samenwerking omdat het niet alleen om promotie draait, maar om gedeelde afstemming en groei.

Over sociale media is ze gematigd positief: ze waardeert hoe platforms de kunstwereld democratiseren, maar houdt vast aan het idee dat schilderijen in het echt bekeken moeten worden — je moet voor een doek kunnen staan en het fysiek ervaren. Qua toekomst is Kuiper ontspannen: ze voelt zich steeds meer op haar gemak met ouder worden, ziet daarin juist veel rijkdom en verwacht dat schilderen haar op latere leeftijd alleen maar meer zal liggen.

Kort gezegd: Peggy Kuiper bouwt met discipline en ritme aan een autonoom kunstenaarschap, gedreven door intuïtie en persoonlijke smaak, met recente internationale erkenning maar zonder concessies aan haar werkwijze of visie.