Krokodillentranen in Jeruzalem: Netanyahu jankt over Iraanse raketten, maar negeert zijn eigen verwoestende bommentapijten

In dit artikel:

Na een nacht waarin Iran volgens het artikel met raketten het zuiden van Israël bestookte, waarbij in Arad en nabij de nucleaire inrichting in Dimona meer dan honderd gewonden vielen en schade aan woonwijken werd aangericht, legt de tekst de verantwoordelijkheid primair bij premier Benjamin Netanyahu. De schrijver beschuldigt Netanyahu van hypocrisie: terwijl hij het leed van Israëlische burgers benadrukt, zou zijn beleid in de regio volgens het stuk al jaren leiden tot massaal burgerleed elders.

De aanval van Iran wordt in het stuk gepresenteerd als een voorspelbare vergelding voor een eerdere Israëlische aanslag op Natanz. Ook wordt gesteld dat Israëlische luchtverdediging bij die raketaanval faalde, met kraters, verwoeste gevels en tientallen zwaargewonden als gevolg. Netanyahu reageerde, zo meldt de auteur, niet met de-escalatie maar met de belofte om “op alle fronten” te blijven aanvallen; de schrijver noemt dat een levensgevaarlijk beleid waarbij de eigen bevolking als inzet fungeert.

De column breder het conflict uit: de auteur somt zware burgerdoden op in Gaza en Libanon (met volgens het stuk circa 1.000 doden in Libanon, waarvan veel burgers en tientallen kinderen) en verwijst naar een vermeende Israëlische aanslag in Iran met veel slachtoffertjes — claims die de tekst gebruikt om de morele rechtvaardiging van Israël te betwisten. De rode draad is dat deze oorlog volgens de schrijver meer draait om Netanyahu’s politieke overleving dan om nationale veiligheid.

Tussendoor bevat de tekst twee oproepen tot politieke actie in Nederland tegen onderwijsmateriaal en de zogenaamde “Week van de Lentekriebels”, waarmee de auteur tevens een binnenlands cultuurpolitiek thema aan het betoog koppelt. Concluderend roept de column de internationale gemeenschap op het “blindelings steunen” van Israël niet langer te accepteren en de vermeende hypocrisie hard te benoemen.