Koos Buster heropent zijn ministerie van Keramische Zaken
In dit artikel:
Als een zelfbenoemde "minister van Keramische Zaken" zet Koos Buster (1991) momenteel twee tentoonstellingen neer waarin klei centraal staat: een solopresentatie bij galerie Vriend van Bavink en een grotere, collectieve opstelling in de aangrenzende ruimte 'raam' aan de Oosterdokskade in Amsterdam. Buster, afgestudeerd aan de Rietveld Academie (2018) en bekend van zijn eerdere Grote Koos Buster Museum, laat zien waarom hij keramiek als medium inzet voor zowel liefdevolle alledaagse observaties als expliciete kritiek.
In A Love Supreme toont hij glanzend, licht bobbelig porselein van alledaagse voorwerpen die hij koestert: felgekleurde schoonmaakmiddelflessen, boeken (onder meer Het diner en De griezels) en levensgrote kauwgomballenautomaten — allemaal nagebouwd met een speelse, bijna hyperrealistische aanpak. Tegelijkertijd vult hij de zalen met circa 150 bordjes uit zijn serie Sierborden van bijna alles wat ik niet leuk vind: klassieke witte borden met gouden rand en blauwe teksten/beelden die actuele ergernissen en politieke verwijzingen oproepen — van toeristische slogans en vliegmaatschappijen tot boerenprotesten en een scherpe verwijzing naar het Israëlische leger en het Moco-museum als toeristenfuik. Die borden functioneren als tijdsbeeld en politieke commentaar.
Buster gebruikt de grote, bijna volledig glazen ruimte van 'raam' — niet ideaal voor klein keramiek — om samen met Vriend van Bavink werk van 22 kunstenaars te presenteren, van overleden grote namen als Armando en Lucebert tot jong talent. Voorbeelden uit de groepstentoonstelling: Phoebe Zoe Ho (1999) toont 25 “Lucky Cats” die juist ongelukkig en misvormd zijn, een reflectie op massaproductie en het streven naar perfectie; Lucas Hendrix (2000) bouwt een metershoge Monster Truck uit breekbare keramische onderdelen, die verwijst naar het absurde (Camus’ Mythe van Sisyphus) en suggereert kritische verbanden met commerciële of politieke praktijken in de omgeving.
Kortom: Buster gebruikt keramiek als zowel nostalgisch, tactiel medium als scherp instrument voor maatschappijkritiek, en plaatst eigen werk en dat van collega’s in dialoog met actuele thema’s en de fysieke stadsomgeving.