Koning Willem-Alexander streng tegen Máxima tijdens het blind proeven van zoete Surinaamse drankjes

In dit artikel:

Op de tweede dag van hun staatsbezoek dook koning Willem-Alexander en koningin Máxima in het alledaagse Surinaamse leven: ze spraken met kinderen, studenten en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven in Paramaribo en namen deel aan bedrijfsbezoeken. Tijdens het staatsbanket bood de koning hulp aan bij het benutten van grote grondstoffen – een verwijzing naar de recente olievondsten waar Suriname op hoopt veel welvaart uit te halen. Hij citeerde daarmee het door president Jennifer Simons geuite uitgangspunt dat exploitatie duurzaam moet gebeuren en de héle bevolking ten goede moet komen.

Die belofte staat in een politiek gevoelig kader: zowel in Nederland als in Suriname leeft de vrees dat nieuwe inkomsten vooral een bestaande elite bevoordelen. In het parlement wees de NDP-fractie, de grootste partij waar de president bij hoort, erop dat men traditioneel waakzaam is tegen ‘koloniale inmenging’. Historische voorbeelden, zoals de vermeende voorwaarden rond de drie miljard gulden die Nederland bij onafhankelijkheid gaf, blijven in dat debat doorwerken.

Praktisch resultaat van het bezoek was dat Nederlandse bedrijven als Boskalis en baggeraar De Boer intenties bekrachtigden om de Surinamerivier te verbreden en te verdiepen, een ingreep die de internationale handel moet versterken. Ook stond een lichtvoetiger onderdeel op het programma: een bezoek aan de Fernandes-frisdrankfabriek, waar het koninklijk paar een blinde proefsessie deed. Met een scheiding tussen hen namen ze elk slokjes; Máxima vond de kersensmaak “wel goed, maar voor mij te zoet”, terwijl de koning het product kort “goedgekeurd” noemde.

Kortom: het bezoek combineerde symbolische steun voor duurzame ontwikkeling en handelsprojecten met tastbare afspraken en een oproep om winst uit grondstoffen eerlijk te verdelen — tegen de achtergrond van gevoeligheden over soevereiniteit en historische verhoudingen.