Komt er een Amerikaans grondoffensief in Iran? Er zijn tal van mogelijkheden
In dit artikel:
De afgelopen dagen circuleerden opnieuw berichten dat de Verenigde Staten een grondoffensief in Iran voorbereiden. The Washington Post meldde dat het Pentagon plannen maakt voor wekenlange landoperaties; tegelijk zei buitenlandminister Rubio vrijdag dat inzet van grondtroepen niet nodig is, maar hij sluit die optie niet uit. Er lopen intussen ook bemiddelingspogingen tussen de partijen.
Volgens oorlogsstudieprofessor Tomos Osinga zijn veel voorbereidende stappen nodig voor een dergelijke operatie: troepen moeten in de buurt worden gebracht, inlichtingen moeten volledig zijn, en logistiek en luchtsteun moeten gegarandeerd zijn — inclusief plannen voor evacuatie en het neutraliseren van bedreigingen aan land. Osinga verwacht dat een intensieve luchtcampagne een grondoperatie zou voorafgaan. Op dit moment zijn er echter niet genoeg landmachtstroepen en materieel aanwezig om een wekenlange bezetting vol te houden; naar schatting zijn slechts enkele duizenden soldaten onderweg. Recent arriveerde het amfibische schip USS Tripoli in de regio met circa drieduizend mariniers.
Osinga waarschuwt voor hoge militaire en politieke kosten. Hij vergelijkt mogelijke acties met de Amerikaanse invasie van Irak in 2003, toen ruim honderdduizend militairen werden ingezet en de uitkomst en prijs discutabel waren. Als een grondoperatie deels of geheel faalt, zou dat tot veel slachtoffers en ernstig politiek gezichtsverlies voor president Trump kunnen leiden; aan de andere kant kan Trump er ook voor kiezen een beperkte overwinning te claimen om de binnenlandse perceptie te beïnvloeden.
De huidige militaire acties hebben tot nu toe voor de VS en Israël weinig directe verliezen opgeleverd: veel Iraanse luchtafweer is buiten gebruik gesteld en Amerikaanse slachtoffers waren beperkt. Maar die aanpak schiet tekort voor grotere doelen die eerder door de Amerikaanse leiding zijn genoemd, zoals regimewissel, het ontmantelen van Irans nucleaire capaciteit of het in bezit nemen van nukleair materiaal.
Als alternatief voor een grootschalige invasie noemt Osinga speciale operaties om nucleair materiaal te bemachtigen: spectaculair en risicovol, maar met veel minder troepen dan een conventionele invasie. Een ander mogelijk doel is het innemen van het eiland Kharg, belangrijk voor Iraanse activiteiten in de Straat van Hormuz; ook dat zou enorme risico’s met zich meebrengen en is mogelijk niet doorslaggevend, omdat Iran bedreigingen ook vanaf het vasteland kan uitvoeren.
Osinga wijst erop dat een stilgehouden, plots uitgevoerde operatie eerder effect zou hebben gehad; nu is Iran vermoedelijk voorbereid, waardoor slachtoffers en tegenstand groter zouden zijn. Hij sluit bovendien niet uit dat er al speciale eenheden van de VS en Israël operaties in Iran uitvoeren, iets waar ook eerder vooroorlogsgeruchten over circuleerden. Kortom: hoewel er zichtbare versterkingen en plannen zijn, blijven strategische, operationele en politieke onzekerheden groot.