Klimaathysterie versus realiteitszin: waarom links schreeuwt en rechts rekent

In dit artikel:

De auteur signaleert een scherpe scheiding in hoe politieke stromingen het klimaatvraagstuk benaderen: links reageert volgens hem met apocalyptische retoriek, rechts met pragmatisme en nuchtere realiteitszin. In deze visie is het milieu langzaamaan van “milieu” naar “duurzaamheid” naar “opwarming” en nu “klimaatverandering” geëvolueerd, deels aangewakkerd door partijen links van het midden — specifiek GroenLinks, dat hij als opvolger van communistische wortels ziet. Volgens het stuk gebruiken sommige linkse partijen milieubeleid als instrument om politieke macht uit te breiden; dat beeld wordt samengevat in het zogenaamde watermeloenmodel: groen aan de buitenkant, rood van binnen. De schrijver koppelt deze ontwikkeling aan historische voorbeelden van vervuiling in communistische staten en concludeert dat politieke motivatie, niet alleen feiten, de uiteenlopende houdingen verklaart.