Flexwoning blijkt flop in bestrijden van wooncrisis: 'Het is vaak zó klein, dat mensen snel weer weg willen'

In dit artikel:

De flexwoning, die snel en tijdelijk woonruimte moet bieden, blijkt onvoldoende effectief in het aanpakken van de Nederlandse wooncrisis. Hoewel vorig jaar nog 5.448 flexwoningen werden opgeleverd, ligt het totaal aantal in vijf jaar slechts rond de 15.000, ver weg van de eerder geplande 40.000. Dit komt vooral door het gebrek aan geschikte locaties, weerstand van omwonenden en onzekerheid over de toekomstige verhuisplekken na de beperkte levensduur van ongeveer vijftien jaar.

Woningmarktonderzoeker Johan Conijn benadrukt dat investeerders en corporaties terughoudend zijn, omdat onduidelijkheid over waar en onder welke voorwaarden de woningen na afloop van hun termijn worden geplaatst, een financieel risico vormt. Daarnaast spelen ook praktische problemen zoals het aansluiten van nutsvoorzieningen een rol. Flexwoningen bestaan vaak uit kleine eenkamerunits met beperkte voorzieningen, wat hen meer doet lijken op studenten- of tijdelijke kamers dan op volwaardige woningen. Dit schrikt bewoners af, waardoor veel verhuizingen en leegstand ontstaan.

Toch zien sommige gebruikers, zoals starters en statushouders, de tijdelijke woonvorm als een welkome oplossing om snel onderdak te vinden. Michiel Gieben van producent Daiwa stelt dat flexwoningen door architecten zijn ontworpen en nauwelijks te onderscheiden zijn van reguliere woningen, gericht op een diverse groep bewoners, waaronder ook senioren. Toch concludeert het Planbureau voor de Leefomgeving dat de kleine omvang en het beperkte comfort niet aansluiten bij de woonwensen, vooral omdat Nederland al veel kleine woningen bezit.

Woningcorporaties kopen de meeste flexwoningen aan, maar ook zij zijn terughoudend vanwege de onzekere terugverdientijd en hun voorkeur voor permanente woningen. Het Economisch Instituut voor de Bouw waarschuwt dat het plaatsen van flexwoningen vaak leidt tot verdringing van locaties waar ook reguliere woningen gebouwd kunnen worden, zonder kostenvoordeel op de lange termijn.

Daarnaast stuit de bouw van flexwoningen in gemeenten vaak op lokale oppositie. Sociale initiatieven en groenvoorzieningen moeten wijken voor tijdelijke woningen, wat weerstand oproept, bijvoorbeeld in Den Haag waar een biljartclub moest stoppen vanwege de komst van asielzoekerswoningen. Gemeenten houden vast aan bouwen binnen de stadsgrenzen, wat het vinden van geschikte plekken bemoeilijkt.

Kortom, ondanks het voordeel van snelle bouw, ondervindt de flexwoning aanzienlijke belemmeringen en voldoet hij niet aan de wensen van bewoners of investeerders, waardoor hij geen substantiële bijdrage levert aan het verlichten van het woningtekort in Nederland.