Kleine film, groot gevoel: 'Blue heron' is de ontroerende film die je niet mag missen

In dit artikel:

'Blue Heron' is het indrukwekkende speelfilmdebuut van de 30-jarige Hongaars-Canadese regisseur Sophy Romvari. De film is vanaf vandaag in de bioscoop te zien en is deels geïnspireerd op haar eigen familiegeschiedenis.

Het verhaal volgt Sasha, een filmmaakster die terugkeert naar haar ouderlijk huis op Vancouver Island. Met oude foto’s en homevideo’s probeert ze te begrijpen wat er met haar oudere broer Jeremy is gebeurd. Eind jaren 90 raakte hij steeds verder geïsoleerd en ontspoord: hij stal, klom op het dak en probeerde het huis in brand te steken. Ondanks de inspanningen van zijn ouders en professionele hulp kon niemand tot hem doordringen. Twintig jaar later is Jeremy overleden en zoekt Sasha in haar documentaire naar verklaringen voor zijn gedrag en haar eigen traumatische jeugd.

Romvari noemt de film ‘emotioneel autobiografisch’: Jeremy is gebaseerd op haar broer, maar geen letterlijk portret. De onervaren Edik Beddoes speelt hem met weinig tekst en minimale gezichtsuitdrukkingen, maar maakt zijn eenzaamheid voelbaar. Daardoor blijft Jeremy een raadsel, zowel voor zijn familie als voor de kijker.

De film draait sterk rond de beperkingen van het geheugen. Sommige zintuiglijke details en voorwerpen, zoals een sleutelhanger met een blauwe reiger, zijn haarscherp blijven hangen, terwijl belangrijke delen van het verleden uit gaten bestaan. Sasha vindt enkele puzzelstukken, maar krijgt het geheel nooit compleet.

Dat gebrek aan duidelijke antwoorden kan frustrerend zijn, maar vormt juist de kracht van de film. 'Blue Heron' biedt geen klassieke ontknoping waarin alles wordt verklaard; wel ruimte voor verdriet, liefdevolle herinneringen en uiteindelijk een zekere berusting. De kijker mag zelf betekenis geven aan wat onopgelost blijft.