Klaver en de prijs van politiek triomfalisme
In dit artikel:
Wie in een coalitie een onderhandelingswinst uitbundig viert en de nederlaag van de partner benadrukt, maakt toekomstige samenwerking moeilijker. Dat principe wordt volgens de auteur in Den Haag steeds vaker vergeten. Partijen lijken vooral hun eigen achterban te willen tonen dat zij ten koste van anderen resultaten hebben geboekt, terwijl ze tegelijk het belang van samenwerking benadrukken.
Als voorbeeld noemt de auteur de VVD, die na de vorming van het minderheidskabinet met borden langs de snelweg de handhaving van de hypotheekrenteaftrek vierde. Ook PRO presenteerde het terugdraaien van bezuinigingen op de sociale zekerheid met taarten en slingers. Hoewel beide resultaten legitieme politieke successen zijn, zouden zulke publieke vieringen coalitiepartners onnodig voor het hoofd stoten.
Ook taalgebruik kan onderhandelingen bemoeilijken. Jesse Klaver en Laurens Dassen presenteerden samen met D66 en CDA een akkoord over het Belastingplan, waaronder een miljonairsbelasting. Volgens de auteur waren opmerkingen dat miljonairs geld afstaan aan mensen die dagelijks werken onnodig provocerend. Daarmee wordt bovendien een deel van de VVD-achterban weggezet, waardoor instemming van die partij lastiger wordt.
Mirjam Bikker van de ChristenUnie geldt als positief voorbeeld. Zij behaalde onder meer het behoud van de aftrek voor specifieke zorgkosten en het voorkomen van een verlaging van de ouderenkorting, maar zette haar partners daar niet voortdurend publiekelijk mee onder druk. De auteur vindt dat andere partijleiders haar terughoudendheid moeten navolgen: in een coalitieland moeten successen bescheiden worden gevierd om toekomstige akkoorden mogelijk te houden.
Vandaag Inside: Johan Derksen over aangifte tegen Camiel Eurlings: 'Dat gunnen we 'm allemaal van harte!'