Kippenvel bij de moonwalk, maar soms wil je bij het kijken naar 'Michael' de handen voor je ogen slaan

In dit artikel:

De biopic Michael levert een dubbel gevoel: enerzijds wordt het publiek getrakteerd op aanstekelijke muzikale momenten die het genie van Jackson benadrukken, anderzijds stuit de vertelling op morele bezwaren doordat bepaalde verhaallijnen neigen naar verheerlijking en het wegpoetsen of herschrijven van onwelgevallige feiten. De film behandelt de omstreden erfenis van de ‘King of Pop’—die herhaaldelijk beschuldigd is van kindermisbruik—maar kiest niet duidelijk partij; in plaats daarvan laat het slot vele vragen onbeantwoord. Daardoor blijft de kijker achter met zowel bewondering voor het artistieke vakmanschap als ergernis over de wijze waarop historische controverse wordt geframed. Het stuk is geschreven door een pop- en gamejournalist van de Volkskrant die zich ook bezighoudt met de rol van artificiële intelligentie in de kunst, en plaatst de film binnen de bredere, aanhoudende discussie over Jacksons nalatenschap en hoe media daarmee omgaan.