Kim Kötter omhelsde hiv-patiënten als een reïncarnatie van Lady Di, maar ze vergat haar eigen webshop niet
In dit artikel:
Roelf Jan Duin bespreekt in zijn rubriek Sterrenstof de commotie rond presentatrice en influencer Kim Kötter. Kötter reisde met het Aidsfonds naar Oeganda, waar ze aandacht vroeg voor hiv‑patiënten en dat bezoek ook in beeld vastlegde. Tegelijk plaatste ze vanaf die locatie een promotie voor haar eigen webshop: een “spring sale” met 15 procent korting en het aansporende “Shop ze!”. Die combinatie van serieuze hulpverlening en commerciële oproep leidde in Nederland tot felle kritiek.
Publieke figuren reageerden scherp: omroepbaas Jan Slagter noemde het een ongelukkige actie, Marieke Derksen stopte haar jaarlijkse donatie aan het Aidsfonds, en Johan Derksen sprak van misselijkmakend gedrag. Ook roddelblad Privé en zijn hoofdredacteur leverden kritiek. Kötter bood later haar excuses aan en erkende de ongelukkige timing; het Aidsfonds verdedigde haar betrokkenheid en benadrukte dat zij zich met hart en ziel inzet voor de bestrijding van aids.
Duin plaatst de controverse in een breder perspectief: influencers verdienen veelal van hun bereik en combineren commerciële ondernemingen met goededoelenwerk omdat non‑profits juist die zichtbaarheid zoeken. Die wisselwerking verklaart waarom iemand als Kötter zowel promotie voor zichzelf als ambassadeurschap voor een stichting kan combineren — maar het maakt haar handelen politiek en moreel gevoelig. Duin wijst op de dissonantie tussen intieme, empathische beelden uit een kliniek en de onmiddellijke commerciële call‑to‑action, en stelt dat het publiek vooral verbaasd was over het verkooppraatje te midden van lijden.
Als praktische remedie suggereert Duin dat Kötter in plaats van korting te geven beter 15 procent van de opbrengst direct aan het Aidsfonds had kunnen afdragen. De zaak illustreert de fragile balans tussen persoonlijke branding, commerciële belangen en ethische verantwoordelijkheden wanneer beroemdheden zich verbinden aan humanitaire doelen.