Kim Jong-un is wél in staat gebleken om de Chinese leider Xi Jinping naar zijn hand te zetten

In dit artikel:

Kim Jong-un gebruikt dezelfde balanspolitiek als zijn voorgangers: zich uitnutten door zowel Rusland als China van voordeel te voorzien om zelf vrij spel en bescherming te behouden. Begin juni (8–9 juni) bracht Xi Jinping zijn eerste buitenlandse bezoek van het jaar aan Noord-Korea, met plechtige ontvangst op het Kim Il-sungplein. Formeel was de toon van hereniging en vriendschap, maar achter die schijnbare warmte gaat een ingewikkeld machtsspel schuil.

De afgelopen jaren heeft Kim bewust banden met Rusland aangehaald. Noord-Korea steunde Moskou in de oorlog tegen Oekraïne, stuurde volgens het artikel meer dan vijftienduizend militairen, leverde raketten en munitie en ontving in ruil daarvoor miljarden dollars, technologie en energievoorzieningen. Die relatie maakte Pyongyang minder afhankelijk van China en gaf Kim de ruimte om zijn nucleaire programma voort te zetten: volgens SIPRI beschikt Noord-Korea inmiddels over ongeveer zestig kernkoppen en gedraagt het zich de facto als kernmacht. Kim ziet die status als bescherming tegen verdrijving door buitenlandse machten, en verwijst impliciet naar het lot van Oekraïne na het afstaan van zijn kernarsenaal in de jaren negentig.

China reageert nauwelijks openlijk op deze ontwikkeling. Tijdens Xi’s bezoek werd ‘denuclearisering’ niet ter sprake gebracht; dat markeert een breuk met vroeger beleid waarin Peking het Koreaanse schiereiland kernwapenvrij wilde houden. De stilzwijgende houding van China is strategisch: sterke kritiek of sanctiedruk zou Kim kunnen afstoten richting Rusland en zo de invloed van Moskou in Oost-Azië vergroten — iets Xi wil voorkomen. Daarnaast wil China zelf de belangrijkste externe partner van Noord-Korea blijven; meer dan 95% van de legale Noord-Koreaanse import komt al uit China.

Die handelspolitiek helpt Kim economisch weer op de been te komen (Suid-Koreaanse schattingen noemen bijvoorbeeld een groei van circa 3,7% in 2024). Tegelijkertijd vergroot de nucleaire opmars van Pyongyang regionale spanningen en de kans op proliferatie: in Japan en Zuid-Korea groeit de steun voor eigen nucleaire capaciteiten.

Kortom: Kim volgt een bewuste tweehoofdige koers — versterken van banden met Rusland én economie en afhankelijkheid uitbalanceren met China — om maximale autonomie en veiligheid te behalen. Xi’s zachte aanpak weerspiegelt zowel onmacht als opportunisme: liever economische binding dan het risico dat Noord-Korea volledig naar Moskou schuift, ook al ondermijnt dat Pekings oude streven naar een kernwapenvrij schiereiland.