Kilometervreters in rapportenland

In dit artikel:

De auteur hekelt de Nederlandse cultuur van voortdurend onderzoek doen naar maatschappelijke problemen. Bestuurders, ambtenaren en politici worden omringd door commissies en instituten die voor veel geld rapporten produceren, maar volgens de auteur belanden die vaak ongelezen in kasten en archieven. Een lokale kringloopvondst van minstens vier meter aan vrijwel onaangeraakte rapporten vormt daarvoor het schrijnende bewijs.

De verzameling bevat publicaties over onder meer energie, jeugdcriminaliteit, babysterfte, klimaat, integratie, vluchtelingen en inclusieve zorg. Vooral rapporten van de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving zijn ruim vertegenwoordigd. De fraai uitgegeven boeken staan volgens de auteur symbool voor een kostbare papierindustrie waarvan nauwelijks wordt gecontroleerd of de aanbevelingen worden gelezen of toegepast.

De kritiek richt zich ook op de inhoud: veel rapporten zouden steeds dezelfde idealistische doelen en oplossingen formuleren, terwijl beleid en maatschappelijke problemen nauwelijks veranderen. De auteur betwijfelt daarom het idee van een maakbare samenleving en stelt dat politiek eerlijker moet erkennen dat hardnekkige ongelijkheid niet verdwijnt door steeds nieuwe analyses. Als cynische eindconclusie geldt: wie arm is, blijft arm, terwijl de rijken rijker worden en kwetsbare mensen aan het lot zijn overgeleverd.