Kijk in de spiegel en help vluchtelingen in nood

In dit artikel:

Op weg naar de supermarkt liep de schrijver die avond onverwacht in een protest tegen de opvang van asielzoekers. Een kleine groep, onder politiebegeleiding, marcheerde door het centrum met borden tegen de voorgenomen huisvesting van meer dan 200 asielzoekers in een leegstaande school in de stad. Op de plek waar hij terechtkwam bleef het vreedzaam en redelijk ordelijk, al hoorde hij later dat elders in de stad die avond wél geweld was gebruikt. Opvallend vond hij dat de meeste deelnemers erg jong waren, wat het beeld weerlegt dat het vooral bezorgde ouders zijn die demonstreren.

Terug in zijn flat zette een spiegelmoment hem aan het denken: hij vroeg zich af of hij zich voldoende kan inleven in vluchtelingen of in stadsgenoten met minder materiaal geluk. Voor hem zijn twee grenzen onmiskenbaar: geweld bij protesten is onacceptabel en verdient strenge bestraffing; en vluchtelingen in nood moeten geholpen worden, uit medemenselijkheid en plichtsgevoel. Hij probeert zijn snelle oordelen vaker in te slikken om polarisatie te vermijden, al lukt dat niet altijd—de spiegel in de lift herinnert hem eraan.