„Khamenei stierf voor hij Jezus leerde kennen"
In dit artikel:
In een Amsterdamse gereformeerde kerk (Hoop voor Noord) kwamen Iraniërs en Nederlandse gemeenteleden recent bijeen voor een avond van zang, gebed en troost, ingegeven door de oorlog in Iran. De muur van de kerk was rood-wit-groen verlicht en liederen in het Perzisch en Nederlands werden begeleid met contrabas, djembé, gitaar en drum; muzikanten zoals zanger Ehsan Soltani en Sarah Dumas leidden de aanbidding. Soltani sprak een bemoedigend gebed uit: „U bent overwinnaar voor het Iraanse volk.”
Onder de aanwezigen waren vluchtelingen die het christelijk geloof in Nederland vonden. Fakhri (67), een van de leiders van de Iraanse groep en al 21 jaar lid van de gemeente, droeg een Perzische Bijbel en hield een persoonlijk gebedsbriefje bij zich. Ze vluchtte uit Iran toen ze nog moslim was en wil haar achternaam niet in de krant om veiligheidsredenen; contact met familie in Iran heeft ze niet. „Mijn lichaam is in Amsterdam, maar mijn hart klopt in Iran,” zei ze. Sima (55), zestien jaar geleden gevlucht en inmiddels ook betrokken bij de huiskerk, vertelde dat ze recent telefonisch contact had met een nicht in Iran, maar dat de internetverbinding weer is verbroken. Zij bidt vooral om veiligheid en een toekomst waarin Iraniërs zelf over hun land kunnen beslissen. „God kan voor alles zorgen,” voegde ze er aan toe.
De bijeenkomst volgde op berichten dat de ayatollah afgelopen zaterdag door Israëlisch-Amerikaanse luchtaanvallen zou zijn gedood; die gebeurtenis gaf aanleiding tot gemengde gevoelens onder de aanwezigen — verdriet om een mens, hoop op verandering in Iran en terughoudendheid tegenover politieke jubel. Predikant Leon van den Dool en stichter/oud-voorganger Jurjen ten Brinke zeiden dat de avond bedoeld was om mee te voelen met Iraniërs en hen via muziek samen te brengen.
De Iraanse huiskerk van Hoop voor Noord telt ongeveer veertig mensen en komt al zeventien jaar wekelijks bijeen voor maaltijd, zang, gebed en een boodschap; ook buitenstaanders uit Iran bezoeken de avonden. De kerk heeft daarnaast groepen voor andere gemeenschappen (Afrikanen, Surinamers, Pakistani’s en Koerden). Tijdens de gebedsavond legden gemeenteleden handen op schouders en staken zij zegenend de handen op, een teken van verbondenheid en steun in deze onzekere periode.