Kees van Son is het gezicht van Nationaal Park Drentsche Aa. Nu gaat hij weg. 'Dit blijft mijn favoriete gebied'
In dit artikel:
Kees van Son (65), het herkenbare gezicht van Nationaal Park Drentsche Aa, gaat met prepensioen. Hij werkte decennialang als boswachter voor Staatsbosbeheer vanuit de boerderij in Oudemolen en maakte het park én zijn verhalen zichtbaar voor een breed publiek—onder meer via het regioprogramma ROEG! van RTV Drenthe. Zijn roeping ontstond als kind, geïnspireerd door een schilderij van zijn jachthoudende opa; dat beeld zette hem op het pad naar de natuur.
Als zogeheten ‘boswachter publiek’ combineerde Van Son veldwerk met veel bureauwerk: vergunningen beoordelen, voorlichting organiseren en communicatiemateriaal maken. Zijn drijfveer was bezoekers trots te laten zijn op het cultuurlandschap van de Drentsche Aa, zodat zij het beter zullen beschermen. Hij wijst erop dat het gebied uniek is: halfopen beekdalen, eeuwenoude karrensporen en archeologische elementen zoals grafheuvels en de Rolder Toren, alles beschermd onder Natura 2000.
Van Son maakt zich zorgen over meerdere bedreigingen: klimaatverandering, stikstofdepositie en intensieve lelieteelt die veel bestrijdingsmiddelen vereist en grondwater onttrekt, wat tot verdroging leidt. Tegelijk tekent hij herstel: kraanvogel, bever, otter en wolf keren terug, wat volgens hem bevestigt dat het landschap goed ingericht kan zijn. Hij liet grote herinrichtingsprojecten uitvoeren, zoals het openzetten van Strubben Kniphorstbosch om cultuurhistorie zichtbaar te maken—een ingreep die aanvankelijk veel verzet oogstte maar achteraf waardering kreeg.
De veranderende rol van boswachters springt in zijn betoog naar voren: naast beheerder en gids zijn ze steeds vaker handhaver, wat tot confrontaties leidt. Van Son schreef veel processen-verbaal uit wegens overtredingen (verboden terrein, loslopende honden, motorcrossers) en maakte zelfs bedreigingen en agressie mee; Staatsbosbeheer heeft inmiddels een agressieprotocol. Tegelijk waardeert hij de bijzondere dierlijke invloeden op het landschap—bevers die duikers stoppen en waterlopen herstructureren noemt hij boeiend bewijs van natuurdynamiek.
Persoonlijke redenen spelen mee in zijn vertrek: het vroeg overlijden van beide ouders en de ziekte van zijn vrouw, plus 45 dienstjaren waarvan zo’n twintig bij de Drentsche Aa. Hij blijft betrokken als vrijwilliger in het Drents-Friese Wold en heeft een duidelijke missie: de roggelelie (een traditionele akkerplant die door de modernisering verdween) terugbrengen in het park. Daarvoor zoekt hij samenwerking met boeren voor kleinschalige, natuurinclusieve landbouw. Van Son vertrekt met zichtbaar heimwee maar ook met plannen om de band met het gebied en zijn bewoners te behouden.