Jurist waarschuwt: diversiteitsbeleid bij luchtvaart zet veiligheid onder druk
In dit artikel:
Daniel Huff, een voormalig juridisch adviseur van het Witte Huis, publiceerde in de New York Post een fel opiniestuk waarin hij stelt dat diversiteitsbeleid bij Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen de veiligheid ondermijnt. Huff voert een eigen analyse uit van commerciële Amerikaanse vliegongelukken sinds 2000 met dodelijke slachtoffers waarbij onderzoek rapporteerde dat pilootfouten een rol speelden. Hij merkt op dat vrouwen en mensen uit minderheidsgroepen minder dan tien procent van het pilotenbestand uitmaken, maar volgens zijn telling bij vier van de acht onderzochte crashes betrokken waren. Hoewel hij erkent dat de steekproef klein is, waarschuwt hij dat elk incident zwaar moet meetellen omdat ernstige crashes zeldzaam zijn.
Huff betoogt dat druk om diversiteitsquota te halen heeft geleid tot versoepeling van selectie- en opleidingsnormen. Hij haalt concrete voorbeelden aan, zoals de Atlas Air-vlucht 3591 (2019) waarvan de NTSB concludeerde dat de eerste officier paniekachtig reageerde, en een botsing boven de Potomac (2025) waarbij volgens Huff een vrouwelijke helikopterpiloot herhaaldelijk instructies negeerde — al leggen officiële rapporten meer nadruk op communicatieproblemen en de complexiteit van het luchtruim. Huff verwijst ook naar pogingen tijdens de Trump-administratie om DEI-programma’s bij de FAA en het ministerie van Transport te beperken, maar stelt dat maatschappijen zoals Delta, United en Southwest toch vasthouden aan diversiteitsdoelen.
Als beleidsreactie pleit Huff ervoor om vergunningen voor luchtvaartmaatschappijen afhankelijk te maken van aannamebeleid dat uitsluitend op verdienste is gebaseerd en spreekt hij van juridische stappen om meer transparantie af te dwingen. Zijn conclusies roepen felle reacties op: sommige mensen beschouwen zijn analyse als een noodzakelijke waarschuwing tegen politieke beïnvloeding van veiligheid, terwijl critici vinden dat hij te snel causale verbanden legt op basis van een beperkte dataset en de neiging negeert dat onderzoeksrapporten vaak meerdere factoren aanwijzen. Huff antwoordt dat tekortkomingen vaak verborgen blijven en dringt aan op kritischere toetsing van officiële verklaringen.