Jur Bekooy vertrekt als bouwkundige Groninger Kerken: „Ik denk in eeuwen" 

In dit artikel:

Jur Bekooy, sinds 42 jaar bouwkundige en het gezicht van stichting Groninger Kerken, gaat in juli met pensioen. In een gesprek in de middeleeuwse Petrus en Pauluskerk in Loppersum—waar momenteel het interieur wordt hersteld wegens mijnbouwschade—schetst hij zijn werk en de toekomstvisie van de organisatie. Op zijn visitekaartje staan volgens hem twee kernwoorden: behoud en ontwikkeling; hij combineert restauratie met het passend hergebruik van kerkgebouwen.

Groninger Kerken bezit inmiddels 104 kerkgebouwen. Die grote concentratie vloeit samen uit historische en sociale oorzaken: de middeleeuwse wierden met elk hun eigen dorp en kerk, en de vroege ontkerkelijking in de jaren ’50 en ’60 waardoor veel gebouwen leegraakten. Bedreigingen van sloop, zoals in Leegkerk, Oostum en Obergum, leidden in 1969 tot de oprichting van de stichting om deze monumenten te redden.

Bekooy legt de nadruk op kwaliteit en toekomstbestendigheid. Restauraties moeten zorgvuldig en duurzaam gebeuren; waar voorzieningen zoals toiletten, keukens of vergaderruimtes nodig zijn, verlangt hij doordachte architectuur die het historische karakter respecteert. Hij waarschuwt bovendien tegen louter administratieve afhandeling van problemen: goed, mondeling overleg met overheden en betrokken partijen is cruciaal—bijvoorbeeld bij de afhandeling van aardbevings- of mijnbouwschade—om misverstanden te voorkomen.

De functie van de kerken is divers: sommige locaties blijven reguliere erediensten houden (onder andere in Uithuizermeeden, Spijk en Noordlaren), andere zijn incidenteel in gebruik voor diensten, uitvaarten of trouwdiensten; veel panden functioneren als “dorpskamer” voor concerten en samenkomsten. Ongeveer de helft van de kerken is overdag toegankelijk; anders is er vaak een sleuteladres. Nieuwe initiatieven zoals het Ziltepad (een langeafstandswandeling langs kerken bij de Waddenzee) en slaapmogelijkheden in Losdorp tonen creatieve herbestemming.

Vrijwilligers vormen volgens Bekooy de ziel van de stichting; samenwerking met dorpsbewoners versterkt zowel behoud van het erfgoed als de leefbaarheid van de dorpen.