Julien Kooij: 'Het krijgen van kinderen is mij nooit gegund'

In dit artikel:

Columnist Julien Kooij peinst over de vaak gestelde vraag of hij “eigenlijk zelf kinderen wil”. Het raakt hem meer dan hij zou verwachten: als veertienjarige kwam hij uit de kast en met die beslissing drong ook de gedachte door dat een traditionele route naar partner en kinderen voor hem minder vanzelfsprekend zou zijn. Sindsdien beloofde hij zichzelf de leukste oom te worden, en dat is inmiddels realiteit — kraamvisites en uren spelen met zijn neefjes aan zee geven hem veel plezier (hij laat ze trouwens niet winnen, omdat verliezen ook hoort bij het leven).

Tegelijkertijd blijft een knagende twijfel: zien zijn vrienden echt zijn oprechte blijdschap over hun kinderen, of geven ze hem de oom-rol omdat ze weten dat hij zelf misschien geen ouder zal worden? Kooij benadrukt hiermee hoe persoonlijke verlangen, seksuele identiteit en maatschappelijke verwachtingen rond ouderschap met elkaar botsen. Voor wie zoekt: tegenwoordig bestaan er ook steeds meer routes naar ouderschap voor homo’s — adoptie, draagmoederschap of co-ouderschap — maar de emotie en het gemis die hij beschrijft blijven herkenbaar voor veel mensen.