Journalisten ontleden Trump II: hoe tv-optredens, matpartijen en pure machtszucht het Witte Huis domineren

In dit artikel:

In *Regime Change* schetsen Maggie Haberman en Jonathan Swan, verslaggevers van *The New York Times*, een onthutsend beeld van Trumps tweede termijn op basis van gesprekken met honderden vertrouwelingen, politici en donateurs, plus een rechtstreeks interview met de president. Het boek laat vooral zien hoe veel van de macht rond Trump achter gesloten deuren wordt uitgeoefend, en hoe sterk persoonlijke loyaliteit, tv-imago en brute machtspolitiek daarin meewegen.

Een van de opvallendste voorbeelden is de benoeming van Pete Hegseth tot minister van Defensie, ondanks felle kritiek op zijn ongeschiktheid. Trump koos hem vooral omdat hij goed overkomt op televisie en zich loyaal opstelde, onder meer door op te komen voor drie Amerikaanse militairen die waren veroordeeld voor oorlogsmisdaden. Trump verleende hen gratie en beloonde Hegseth meteen met een toppost.

Ook de rivaliteit tussen Elon Musk en leden van Trumps kabinet komt scherp naar voren. Tijdens een escalatie in het voorjaar van 2025 botsten Musk en ministers als Marco Rubio en Scott Bessent hard over bezuinigingen en ambtenarenontslagen. Een confrontatie in en rond het Witte Huis liep zelfs uit op handtastelijkheden, waarna Trump vooral nieuwsgierig vroeg wie er had gewonnen.

Verder beschrijft het boek hoe Trumps Oekraïnebeleid stroef tot stand kwam. Oud-generaal Keith Kellogg presenteerde een vredesplan met internationale troepen, maar Trump had weinig geduld met zulke ideeën en bleef vooral Zelensky aanvallen. Niet lang daarna werd Kellogg vervangen.

In de Venezuela-hoofdstukken laten de auteurs zien hoe Trump via Tucker Carlson druk probeerde uit te oefenen op Nicolás Maduro, met als inzet onder meer olie en invloed in de regio. Carlson dacht diplomatiek te kunnen meewerken, maar bleek vooral een doorgeefluik in een machtsspel dat uiteindelijk uitmondde in de arrestatie van Maduro.

Het meest veelzeggende moment komt uit Trumps eigen mond: hij citeert gretig een tekst waarin hij zichzelf machtiger noemt dan figuren als Hitler, Mao en Stalin. Volgens de auteurs onderstreept dat zijn wereldbeeld: morele grenzen tellen minder dan dominantie, status en de overtuiging dat hij boven iedereen staat.