Josette zag dat Monieks vader door het ijs zakte en overleed, jaren later ontmoetten ze elkaar
In dit artikel:
Op 10 januari 2003 zakte de vader van Moniek Rouweler tijdens het schaatsen door het ijs van een vijver; hij was die dag iets eerder van zijn werk naar huis gegaan om te kunnen schaatsen, zijn grote passie. Grote gevolgen had een verborgen afwatering en een sterke stroming tussen de vijver en het achterliggende kanaal: het waterpeil onder het ijs was lager en het ijs daardoor veel kwetsbaarder dan het leek.
Die middag was de 17‑jarige Josette Moes met twee vrienden in het park toen ze een man op het ijs zag instorten. Omdat het ijs te dun was om veilig op te komen, kon niemand hem te hulp schieten; ze belden 112 en een vriend probeerde nog tevergeefs contact te maken met een surfplank, maar het ijs kraakte te gevaarlijk. De reddingsdiensten liepen later aan tegen problemen om de precieze plek te bereiken; na lange minuten onder het ijs verloor de man het bewustzijn en verdween hij. Zijn lichaam werd de volgende ochtend gevonden.
Moniek kreeg het onheil via gemiste telefoontjes te horen nadat ze terugkwam van werk. Haar eerste reactie was ongeloof, daarna paniek; de familie wachtte lange uren op nieuws en kreeg ’s nachts slaapmedicatie van de buurvrouw om enige rust te krijgen. Destijds bestond er volgens beide betrokkenen weinig nazorg: er werd geen slachtofferhulp aangeboden aan getuigen en nabestaanden. De tieners die bij de vijver waren, maakten aanvankelijk geen contact met de familie.
Bijzondere wending: bijna 23 jaar later kwamen Moniek en Josette elkaar op het schoolplein tegen doordat hun zoons klasgenoten zijn; via Facebook ontdekte Josette dat het slachtoffer de vader van Moniek was. Ze voelde dat Moniek het recht had om te horen wat er precies in de laatste minuten gebeurde en nodigde haar uit. Tijdens een gesprek in de tuin vertelde Josette hoe de man om hulp riep, hoe zij bij hem bleef en hoe machteloos het aan de kant voelde. Het gesprek bracht beide vrouwen iets: Moniek kreeg duidelijkheid over de laatste momenten van haar vader (ook al was dat pijnlijk), en Josette hoefde geen geheim meer te dragen en kreeg begrip dat zij destijds niet kon ingrijpen.
Gevolgen blijven voelbaar: beide vrouwen zijn nooit meer het ijs op gegaan; Moniek heeft zich omgeschoold tot wandelcoach voor rouwenden en de familie houdt jaarlijks een herdenking bij graf en vijver. Ze spreken af dat Josette ook met Monieks moeder zal praten, zodat de hele familie vragen kan stellen en dank kan uiten. Het verhaal benadrukt het gevaar van onbetrouwbaar ijs, de traumatische impact op getuigen en nabestaanden, en het belang van openheid en contact bij rouwverwerking.