Joost en zijn maten nemen design-boybands, Eurovisie en zichzelf op de hak op aanstekelijke 'Boyband'-ep

In dit artikel:

Joost Klein, Tommy Cash en Käärijä hebben samen de ep Boyband uitgebracht: een ironisch, zelfbewust project dat het boyband‑fenomeen en het Eurovisie‑circus op de hak neemt. Het trio — alle drie met een eigen, opvallende historie bij het Songfestival — publiceerde de plaat juist rond een editie van het festival die fel werd bekritiseerd vanwege de deelname van Israël en de daaropvolgende boycot door Nederland en vier andere landen.

De keuze van de titel is doelbewust dubbelzinnig: waar traditionele boybands vaak door managers samengesteld worden om zo veel mogelijk doelgroepen aan te spreken, zijn deze drie al succesvolle soloartiesten die vrijwillig hebben samengewerkt. Die tegenstelling ligt als concept aan de basis van de ep.

Muzikaal speelt de release met herkenbare clichés. De opener I Miss Us sluipt in een eind‑jaren‑negentig‑sound en werkt als bewuste imitatie van het boyband‑repertoire, maar met een zwaardere ondertoon. Tekstuele verwijzingen noemen voormalige Songfestival‑locaties en schetsen zowel nostalgie als competitie‑ambitie. De andere twee nummers, 2000 en Mass Destruction, tonen een speelser, steviger palet — denk springende beats en zelfs gabber met metalinvloeden — en laten horen dat het project meer is dan pure satire.

Ook de videoclip zet clichés vol uit: dansjes, overdreven poses en komische blikken (met name van Joost) versterken het parodistische karakter. Producent Teun de Kruif (Tantu Beats) wordt als vaste kracht genoemd, wat aangeeft dat Joost veel van het initiatief heeft gedragen en de samenwerking strategisch heeft opgezet.

Voor wie Joost nog in Friesland hoopt tegen te komen: hij zit midden in een wereldtournee die na Coachella doorloopt naar Australië. Boyband functioneert daarmee zowel als muzikale grap als statement: drie internationale acts die op eigen voorwaarden spelen met nostalgie, poplogica en het theatrale van het Songfestival.