Joost Baars dicht in rake beelden die beklijven over het verlies van zijn moeder

In dit artikel:

In zijn tweede bundel, *Toen ik je kwijtraakte*, verwerkt dichter en boekverkoper Joost Baars het overlijden van zijn moeder. De gedichten onderzoeken hoe iemand met blijvend gemis verder kan leven en welke rol taal daarbij speelt. In het openingsgedicht verbindt Baars het ontstaan van een gedicht met aarde, groei en wachten, beelden die ook naar rouw verwijzen. Zijn stijl is sober en geconcentreerd: korte zinnen, weinig overbodige woorden en meestal gedichten van twee strofen. Daarnaast gebruikt hij klank en binnenrijm. Een terugkerende reeks met de titel van de bundel benadrukt hoe langdurig het verlies doorwerkt. Baars beschrijft onder meer het sterven van zijn moeder via het beeld van een bootje dat van de oever wegdrijft. Ook verbeeldt hij rouw als een proces van wachten, tellen en terugtellen. De bundel wordt gekenmerkt door indringende metaforen en een sterke emotionele zeggingskracht.